Bewustwording zonder actie voelt als falen — maar is dat niet
Er zijn van die momenten waarop je hoofd het allang snapt.
Je wéét dat voldoende beweging je goed doet.
Je wéét dat voedzaam eten verschil maakt.
Sterker nog: iedere keer als je het weer oppakt, merk je het meteen.
In je lijf. In je hoofd.
In hoeveel kleine geluksmomentjes je überhaupt nog kunt opmerken, simpelweg omdat je weer meer in je lichaam zit.
En toch…
Zodra de druk oploopt, zijn dit vaak de eerste twee dingen die sneuvelen.
Dat inzicht kan ongelooflijk frustrerend zijn.
Omdat je het objectief weet, maar het niet structureel toepast.
Omdat je bij anderen patronen razendsnel ziet — grenzen, communicatie, dynamieken — terwijl je in je eigen leven soms opvallend blind lijkt.
Alsof je precies weet waar de deur staat,
maar jezelf ondertussen laat gebruiken als deurmat.
Tot er niets meer van je over is om overheen te lopen.
En dat voel je niet op één plek.
Dat voel je overal.
Als een loodzware vermoeidheid in je hele lijf.
“Ik weet het wel, maar ik dóe er niks mee”
Dit is vaak het punt waarop de conclusie volgt:
Bewustwording zonder actie is falen.
Maar laat me hier even naast je gaan staan.
Niet om je vooruit te duwen.
Niet om je wakker te schudden.
Maar om het perspectief te kantelen.
Bewustwording is geen falen.
Bewustwording is de pauze tussen prikkel en reactie.
De stilte vóór je automatisch doet wat je altijd deed.
Het moment waarop je voor het eerst kunt zien:
Ah. Dít is mijn patroon.
En nee — dat betekent nog niet dat je het meteen anders kúnt doen.
Waar het vaak misgaat
Ik weet nog goed hoe ik hier vroeger zelf mee omging.
Zodra ik iets doorhad, vond ik dat ik het ook direct moest kunnen veranderen.
En als dat niet lukte? Dan werd ik hard. Meedogenloos.
Ik kleineerde mezelf zonder pardon.
Alsof ik mezelf terug de grond in moest trappen waar ik net met moeite uit was gekropen.
Met als gevolg dat ik niet alleen mijn zelfvertrouwen verloor, maar ook mijn energie.
De energie die juist nodig was om het anders te gaan doen.
Dat is de paradox:
je straft jezelf omdat het nog niet lukt,
en ondermijnt daarmee precies de bedding die verandering nodig heeft.
Even een kleine pauze
Als je dit nu leest, merk eens op hoe je erbij zit.
Je schouders. Je adem. Je kaak.
Niet om iets te veranderen.
Alleen om te voelen dat je hier bent.
Bewustwording is geen eindpunt — maar ook geen startschot
Bewustwording is een tussenruimte.
Een plek waarin je kunt herkennen wat er gebeurt, zonder dat je al verplicht bent om te handelen.
En daar zit vaak twijfel.
Twijfel tussen A en B.
Weten wat je níét meer wilt, maar nog niet voelen wat dan wel.
Die twijfel kan verlammend zijn.
En al snel vertaalt die verlamming zich naar:
Zie je wel. Ik ben weer terug bij af.
Maar wat er werkelijk gebeurt, is dit:
je ziet het patroon terwijl je er nog in zit.
Dat is geen stap achteruit.
Dat ís het werk.
Het feit dat je dit ziet en er nog niet naar kunt handelen, betekent niet dat je faalt.
Het betekent dat je precies op het punt zit waar echte verandering begint.
Waarom “niets doen” soms eigenlijk iets groots is
We hebben geleerd dat groei zichtbaar moet zijn.
Meetbaar. Actief. Vooruit.
Maar innerlijk werk volgt een ander tempo.
Soms vraagt het niet om actie, maar om blijven.
Bij het ongemak.
Bij de twijfel.
Bij het besef dat het oude bekend voelt — zelfs als het je schaadt — en het nieuwe nog onveilig.
Dat je het ziet, maar het nog niet durft.
Dat maakt je niet zwak.
Dat maakt je mens.
De verschuiving die echt verschil maakt
Wat mij uiteindelijk begon te helpen, was niet harder worden — maar zachter.
Niet mezelf veroordelen wanneer het me niet lukte, maar nieuwsgierig worden.
Wat gebeurt hier eigenlijk?
Wat heb ik nodig op dit punt?
Welke stap voelt niet groots, maar wél eerlijk?
Groei gaat zelden in rechte lijnen.
Het is vallen en opstaan.
Twee stappen vooruit, één terug.
En alleen wanneer je stopt met jezelf afstraffen,
stop je met jezelf saboteren.
Dat is geen excuus om niets te doen.
Dat is de basis om iets te kúnnen doen.
Misschien hoef je nu nog niet te veranderen
Misschien hoef je jezelf vandaag niet te fixen.
Niet te optimaliseren.
Niet te verbeteren.
Misschien is het genoeg om te herkennen.
Om aanwezig te blijven.
Om jezelf niet opnieuw de grond in te trappen, maar even een hand op je schouder te leggen.
Bewustwording is geen mislukte verandering.
Het is de plek waar verandering veilig kan beginnen.
Misschien wil je hier nog even bij blijven
Niet om iets op te lossen.
Niet om alvast vooruit te lopen.
Maar om te luisteren.
Als je wilt, pak dan iets om te schrijven en stel jezelf deze vraag:
Wat zie ik nu, dat ik eerder niet zag?
Schrijf zonder te corrigeren.
Zonder verklaren.
Zonder conclusies te trekken.
Als dat lastig is, kun je één van deze zinnen afmaken:
- Wat ik steeds opnieuw doe, is…
- Wat ik voel vlak vóór ik terugval in een oud patroon, is…
- Wat dit me misschien wil vertellen, is…
En merk op wat er gebeurt als je niet meteen iets hoeft te veranderen.
Misschien komt er rust.
Misschien weerstand.
Misschien helemaal niets.
Alles is oké.
Bewustwording hoeft nergens heen.
Het mag er eerst gewoon zijn.