De comfortzone is geen luiheid, maar bescherming
Er zijn momenten waarop je voelt dat je iets wél wilt, maar tóch niet in beweging komt. Je wéét dat verandering mogelijk is, maar je blijft hangen. En meteen sluipt er een stemmetje in je hoofd: “Ik ben lui, ik kan dit niet, dit hoort bij mij…”
Wat ik je wil vertellen: dat is niet luiheid. Het is bescherming.
Waarom de comfortzone je vasthoudt
Ons systeem is briljant in het bedenken van strategieën die ons veilig houden. Vaak uitte mijn eigen comfortzone zich als please-gedrag en extreme zorgzaamheid waarin ik maar bleef zorgen voor anderen. Ik deed dingen zodat zij zich goed voelden — in de hoop dat ze misschien dat goede gevoel met mij zouden gaan associeren.
Waarom? Omdat het me een gevoel van gewenst-zijn gaf, een buffer tegen afwijzing en eenzaamheid.
Dat was slim van mezelf. Het werkte. Het hield me veilig.
Maar ondertussen kostte het me energie, bleef het knagen, voelde ik me beperkt en werd ik niet gezien zoals ik eigenlijk wilde.
Hetzelfde patroon zie ik vaak bij anderen:
- “Ik ben er niet klaar voor.”
- “Ik durf niet, want ik weet niet wat het nieuwe gaat brengen, maar ik weet wél wat dit me brengt.”
- “Ik ben het niet waard.”
En dat is precies waarom de comfortzone zo verleidelijk is. Het beschermt je tegen het onbekende, tegen falen, tegen pijn. Het voelt logisch, bijna vanzelfsprekend.
Het knagende prijskaartje
Maar laten we eerlijk zijn: alles wat ooit beschermde, kan ons nu vasthouden of ons zelfs pijn doen.
Blijven hangen kost energie. Het blijft pijn doen. Het beperkt je. Het voelt alsof je niet het leven leeft dat je wilt. Dat ongemak is de prijs van een comfortzone die niet meer dient.
Hier zit het verschil tussen begrip en vergoelijken. Begrip zegt: “Ik snap waarom ik dit doe.”
Vergoelijken zegt: “Dus ik hoef hier niks aan te doen.”
Wij kiezen voor het eerste.
Authentieke zorg versus pleasen
Zelf merkte ik dat ik, nadat ik stopte met 24/7 iedereen pleasen, echt niet minder zorgzaam ben geworden. Maar dat er wel een hoop veranderde. Ik werd namelijk echter en het zorgen voelde lichter!
Ik realiseerde me dat mijn eerdere zorgzaamheid voortkwam uit mijn comfortzone — uit de behoefte om gewenst te zijn en afwijzing te vermijden — en niet uit oprechte aandacht.
Door dit stuk eigenaarschap voelde de “last” van willen zorgen lichter. Ik kon bewuster kiezen: wil ik nu zorgen? En op welke manier wil ik zorgen? Op die momenten waarin ik wél kies om niet zelf te zorgen, geef ik anderen de ruimte om dat zelf te doen. Zonder schuldgevoel. Want ik weet dat ik alleen authentieke zorg kan bieden als ik vanuit mezelf handel, en niet uit een geforceerde “ik wil je pleasen”-houding.
Het mooie is: juist door deze eerlijkheid en ruimte ontstaat er ook meer verbinding. Niet omdat ik meer doe, maar omdat wat ik wél doe, echt is — en dat voelt vrij, helder en aanwezig.
Brutale eerlijkheid naar jezelf
Dus wat kun je wél doen?
Niet geforceerd veranderen. Niet jezelf afstraffen. Niet harder worden dan je bent.
Wel: brutaal eerlijk kijken naar wat je beschermt en waarom.
Ik nodig je uit om één situatie te pakken waarin je vastloopt. Iets kleins is genoeg.
En stel jezelf drie vragen:
- Waar haal ik mezelf hier onderuit in mijn hoofd?
- Noem ik dit eigenaarschap, terwijl het eigenlijk bescherming of zelfkritiek is?
- Wat zou er veranderen als ik dit, zonder mezelf te veroordelen, eens gewoon observeer?
Geen actie verplicht. Geen druk. Gewoon kijken, voelen, erkennen.
De kern
Je comfortzone is niet luiheid. Het is een signaal, een bescherming. En het mooie is: wat beschermt, kan je ook uitleggen of loslaten. Misschien niet altijd in één keer, niet gelijk perfect. Maar wel stap voor stap, op jouw tempo.
Want het allerbelangrijkste is: jij hebt invloed. Niet over alles buiten jezelf, maar over hoe je jezelf behandelt, hoe lang je bescherming blijft toestaan en hoe je ruimte maakt voor jezelf.
💡Reflectievraag voor jou
- Waar in jouw leven beschermt jouw comfortzone je, terwijl je eigenlijk verlangt naar meer vrijheid, zichtbaarheid of rust?
- Wat zou er gebeuren als je dit mechanisme gewoon herkent, zonder jezelf te veroordelen, en kijkt wat het je brengt én kost?
