Eigenaarschap zonder jezelf harder te maken
Eigenaarschap zonder jezelf harder te maken betekent luisteren naar je systeem, stoppen met zelfkritiek en je eigen kracht terugpakken. Waarom “ik kan hier niets aan doen” je klein houdt — en wat er gebeurt als je stopt met jezelf onderuit halen.
In het vorige blog nam ik je mee in een zin die onschuldig klinkt, maar groot effect heeft: “Ik kan hier niets aan doen.”
Een zin die machteloosheid lijkt te benoemen, maar je vaak juist kleiner houdt dan nodig is.
Want zodra je gelooft dat je geen keuze hebt, hoef je ook niets te doen. Dan ligt de oorzaak buiten jou. Het weer. Andere mensen. De omstandigheden.
En ja — soms is dat terecht. Maar zodra je begint te voelen dat je misschien wél invloed hebt, gebeurt er iets interessants. Dan komt dit blog in beeld.
De andere valkuil van eigenaarschap
Want waar de één zichzelf klein houdt door te zeggen “ik kan hier niets aan doen”, schiet de ander door naar de overkant.
Die denkt:
- Oké, dan moet ik dus verantwoordelijkheid nemen.
- Dan moet ik sterker zijn.
- Dan moet ik dit fixen.
En precies daar gaat het vaak mis. Eigenaarschap wordt dan geen ruimte, maar druk.
Wanneer eigenaarschap verandert in zelfkritiek
Veel mensen verwarren eigenaarschap met streng zijn voor zichzelf. Met discipline. Met doorzetten. Met “niet zo aanstellen”.
Dus als iets niet lukt: word je boos op jezelf, haal je jezelf mentaal onderuit, of begin je jezelf te kleineren. Vaak zó automatisch dat je het nauwelijks opmerkt. Het klinkt ongeveer zo:
- Waarom kan ik dit niet gewoon?
- Anderen hebben hier toch ook geen moeite mee?
- Zie je wel, ik faal alweer.
En dit is misschien wel het pijnlijkste stuk: als je jezelf zo behandelt, voelt het bijna logisch wanneer anderen dat ook doen.
Als iemand:
- over je grenzen gaat
- je gevoelens relativeert
- of je kleiner maakt.
Dan denk je al snel: ja… misschien hebben ze wel gelijk.
Het stille akkoord dat je met jezelf sluit
Op het moment dat jij jezelf intern onderuit haalt, sluit je — onbewust — een akkoord. Dit is blijkbaar hoe er met mij omgegaan mag worden.
Niet omdat je dat wilt. Maar omdat je systeem dit herkent als “normaal”. En ineens voelt eigenaarschap zwaar. Beladen. Alsof het betekent dat jij schuldig bent wanneer iets niet lukt.
Maar laat me dit helder zeggen — met liefde én een beetje pit: het leven werkt niet volgens het concept ‘schuld’.
Dat je invloed hebt, betekent niet dat je alles kunt sturen. Dat iets niet lukt, betekent niet dat jij tekortschiet. Eigenaarschap is geen morele test die je kunt halen of falen.
Wat zelfleiderschap voor mij wél betekent
Voor mij gaat zelfleiderschap niet over mezelf bij elkaar rapen en doorduwen. Het gaat over kunnen sturen zonder mezelf kapot te praten.
Zelfleiderschap betekent:
- dat ik herken wanneer mijn systeem overbelast is
- dat ik mezelf serieus neem, ook als dat ongemakkelijk is
- dat ik mijn lijf en emoties kan reguleren in plaats van negeren
Niet omdat ik zwak ben — maar omdat een onveilig systeem geen leiding kán nemen.
Het punt waar het vaak misgaat
Misschien herken je dit moment. Je denkt: Oké, nu ga ik verantwoordelijkheid nemen.
En vrijwel meteen:
- gaat je adem omhoog
- spant je lijf zich aan
- wordt je hoofd strenger
Dit is het moment waarop veel mensen denken dat ze zelfleiderschap tonen — terwijl ze zichzelf eigenlijk aan het opjagen zijn. Ik heb dit jarenlang gedaan.
Ik dacht dat eigenaarschap betekende dat ik mezelf scherp moest houden. Dat ik harder moest zijn dan mijn twijfel, mijn angst, mijn pijn. En als iets niet lukte, werd ik boos op mezelf. Niet zacht. Niet mild. Maar genadeloos.
Wat ik toen nog niet zag, is dat mijn systeem helemaal niet veilig was. En laten we eerlijk zijn: een systeem dat zich onveilig voelt, heeft geen leiderschap nodig — maar afstemming.
Eigenaarschap zonder hardheid
Echt eigenaarschap is minder heroïsch dan we denken. Het zit niet in forceren. Niet in jezelf fixen. Niet in jezelf onder druk zetten.
Het zit in het moment waarop je stopt met jezelf kleineren en begint te luisteren.
Waarop je kunt zeggen:
- Dit is geen luiheid.
- Dit is geen zwakte.
- Dit is informatie.
En dát is het kantelpunt. Want vanaf daar kun je keuzes maken die kloppen — zonder jezelf te breken.
Een uitdaging voor jou!
Neem vandaag of deze week eens bewust één moment waarop je vastloopt. Iets kleins is genoeg.
En stel jezelf dan drie vragen — zonder ze te corrigeren of mooier te maken:
- Waar haal ik mezelf hier onderuit in mijn hoofd?
- Noem ik dat eigenaarschap, terwijl het eigenlijk zelfkritiek is?
- Wat zou er veranderen als ik mezelf hier niet harder, maar eerlijker behandel?
Je hoeft niets te fixen. Je hoeft nergens te komen. Maar als je merkt dat je jezelf kleiner maakt — stop daar dan. Even.
Niet om het beter te doen. Maar om jezelf niet langer tegen te werken. Dat is eigenaarschap. Zonder hardheid. En verrassend krachtig.
