Ik geef mezelf toestemming (en jij mag dat ook)
Geef jezelf toestemming om voor jezelf te kiezen, stop met pleasen en ontdek hoe persoonlijk leiderschap je rust, zelfacceptatie en echte verbinding brengt.
In het vorige blog keek je met me mee naar die druk, die fix-drang, dat idee dat je alles meteen moet oplossen zodra je iets doorhebt. Herkenbaar, hè? Dat moment waarop bewustwording ineens voelt als een opdracht: er moet iets gebeuren, nu.
Maar wat als dat niet hoeft? Wat als de echte stap niet is om alles te fixen, maar om jezelf toestemming te geven? Om te kiezen voor jezelf, ook als dat spannend is. Om je grenzen te bewaken, je waarheid uit te spreken en jezelf serieus te nemen — ongeacht wat anderen verwachten of vinden.
Dat is waar dit blog over gaat. Over de moed om te zeggen: “Ik ben het waard. Ik kies voor mezelf. Mijn waarheid telt.”
Hier begint het pad van persoonlijk leiderschap. Van rustig, stevig en onwrikbaar jezelf zijn.
Hoe "nee" zeggen juist verbindt
Laatst vroeg iemand me iets te doen in een periode die voor mij al te vol zat. Iets waar ik me niet senang bij voelde en waarvan ik voorzag dat het problemen zou geven.
Normaal had ik ja gezegd. Mijn standaardmanier: aanpassen, pleasen. Zorgen dat niemand teleurgesteld was, en mezelf weggeven.
Maar deze keer zei ik nee en ook nog eens op een nieuwe manier. Duidelijk, zonder uitgebreide uitleg. Dus geen hele uitleg of onderbouwing. Ik deed er wel een tegenvoorstel bij voor iets wat voor mij werkte.
Mijn hart bonsde. Mijn buik kromp samen. Mijn handen trilden licht. En toch bleef ik staan.
Natuurlijk probeerde deze persoon mijn nee te buigen. Op alle mogelijke manieren. Normaal had ik meegegeven. Mijn grenzen verschoven. Mijn comfort opgeofferd. Maar nu bleef ik vasthouden. Meermaals herhaald, rustig, resoluut.
Uiteindelijk konden we écht praten over wat belangrijk was en vonden we een oplossing die voor ons allebei werkte.
En weet je wat? Dat voelde vreemd. Spannend. En bevrijdend. Tegelijk.
Waarom dit zo moeilijk is
Het is zwaar om consequent voor jezelf te kiezen.
Je stelt iemand teleur. Je moet onderhandelen met jezelf. Je moet je grenzen bewaken, opnieuw monitoren en bijstellen.
In mijn hoofd klonk de oude stem:
- Ze zullen boos zijn.
- Ze zullen teleurgesteld zijn.
- Misschien laat je ze achter.
In mijn buik voelde ik spanning, twijfel, een steek van angst.
Ik herinnerde mezelf aan jaren waarin ik pleaste, omdat ik bang was dat ik anders alleen zou blijven. Ik dacht: “Als ik niet geef wat ze willen, word ik afgewezen. Dan bewijst het dat ik niet de moeite waard ben.”
Het was jarenlang een vertrouwd patroon: pleasen, aanpassen, wegcijferen. Ik gunde anderen hun geluk. Hun plezier. Mijn eigen behoefte liet ik achterwege.
Waarom het nodig is
Maar elke keer dat ik kies voor mezelf, verandert er iets wezenlijks:
- Ik leer mijn omgeving (en mijzelf) dat ik er toe doe, dat mijn grenzen gelden.
- Ik geef mezelf de erkenning die ik jarenlang miste.
- Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn leven, mijn keuzes en mijn geluk.
Dit is persoonlijk leiderschap: je bent de leider van je eigen binnenwereld.
Het betekent niet dat het makkelijk is. Het betekent dat je moedig bent, dat je durft te voelen en te handelen vanuit je eigen waarden — ook als dat ongemakkelijk is voor jezelf of anderen.
Wat het oplevert
Door dit te doen:
- Voel ik minder stress, verdriet en eenzaamheid
- Voel ik me steviger, meer aanwezig, meer mezelf
- Wordt mijn stem gehoord en gerespecteerd
- Krijg ik echte verbinding met mensen die mij écht kennen.
Zelftoestemming is een daad van kracht en rust tegelijk.
Het laat je voelen dat je genoeg bent, precies zoals je bent.
Hoe ik dit concreet vormgeef
- Ik check dagelijks: Wat voelt goed voor mij, ongeacht wat anderen verwachten?
- Ik durf “nee” te zeggen, zonder schuld of overbodige uitleg.
- Ik plan tijd voor mezelf en bewaak mijn ritme.
- Ik spreek mijn keuzes uit en laat mijn grenzen zien.
- Ik observeer mijn gevoelens, mijn lichaam en mijn gedachten, en erken ze zonder oordeel.
Elke kleine stap is een bevestiging van mijn leiderschap over mezelf.
Jij mag dit ook kiezen
Misschien voelt het eng. Misschien voel je schuld of angst. Dat is menselijk. Misschien denk je: “Wat als ze boos zijn, teleurgesteld, weggaan?”
Dat kan gebeuren. En dat is oké.
Zelftoestemming is geen luxe. Het is een fundamentele daad van leiderschap over jezelf. Probeer het eens. Eén kleine stap vandaag:
- Zeg één keer “nee” zonder uitleg.
- Observeer hoe dat voelt.
- Noteer één moment waarop je jouw grens bewaakte en voelde dat je er toe doet.
Je zult merken dat zelfs een kleine stap een enorme ruimte creëert voor jezelf.
Dit is waar ik sta
Ik ben niet perfect. Ik maak fouten. Soms voel ik angst, twijfel, eenzaamheid.
Maar ik sta hier, stevig en rustig, met een innerlijke positie die niemand me kan afnemen:
Ik ben het waard. Mijn keuzes zijn geldig. Mijn waarheid telt.
En jij? Jij mag dat ook voelen.
Niet morgen, niet over een jaar. Nu.
Want jouw leven, jouw geluk, jouw liefde… ze wachten niet op perfectie.
Ze wachten op jou.