Voor jezelf kiezen voelt soms alsof je iets fout doet

Het bericht kwam binnen terwijl we net de Action inliepen. Een dag van tevoren. Of we de afspraak misschien toch naar de ochtend en middag konden verplaatsen.

Op zich geen enorme vraag.

Maar mijn lijf reageerde alsof er iets veel groters gebeurde. Mijn hartslag ging omhoog. Mijn hoofd begon scenario’s te maken. En ergens daaronder zat een spanning die ik maar al te goed kende.

Want dit ging niet alleen over een afspraak. Dit ging over een keuze waar ik al jaren moeite mee heb:

• Maak ik mezelf een prioriteit?
• Of maak ik de ander een prioriteit?

En geloof me… dat klinkt simpeler dan het voelt.

Het moment bij de Action

We hadden al een week gevraagd hoe laat we zouden afspreken. Omdat er maar geen duidelijkheid kwam, besloten we uiteindelijk zelf een voorstel te doen dat zou passen bij ons voornemen om de volgende ochtend te sporten.

En toen kwam ineens dit bericht.

Sporten, iets waarvan ik wist dat het belangrijk was voor me. Niet alleen omdat bewegen goed voor me is. Maar ook omdat ik er een handje van heb om alles, maar dan ook alles, voor te laten gaan op sporten.

Zelfs wanneer ik aan alles in mijn lijf merk dat sporten op dat moment juist precies is wat ik nodig heb. Dus deze keer wilde ik het anders doen. Alleen stond daar nu ineens een keuze. Voor mijn man was het helder. Voor mij absoluut niet.

De tweestrijd, nouja, miljoenenstrijd...

Mijn hartslag ging omhoog terwijl we daar tussen de Action-schappen stonden. Mijn hoofd begon scenario’s te maken. Als we het niet aanpassen… Straks zijn ze teleurgesteld.

Als we wel aanpassen… Dan ga ik waarschijnlijk niet sporten. 

Als we het sporten laten staan… Straks gaat de afspraak helemaal niet door. 

Maar daar bleef het niet bij. Want mijn hoofd maakte niet alleen scenario’s. Over elk scenario werd ook meteen iets gevonden. Over mij. Over mijn keuzes. Over wat dit zou betekenen.

Egoïstisch. Moeilijk. Overdreven.

Alsof er een jury klaarstond om mijn beslissing te beoordelen. En ondertussen liep de spanning in mijn lijf alleen maar verder op. Mijn hartslag hoog. Mijn hoofd overvol. Mijn systeem al dagen tegen overprikkeling aan. Juist daarom had ik behoefte aan duidelijkheid. Aan weten waar ik aan toe was.

Niet op het laatste moment veranderingen. Niet lange periodes van onduidelijkheid. Mijn neurotische — of laten we eerlijk zijn, mijn autistische — kant doet het daar namelijk niet zo goed op. Dus ergens wist ik het eigenlijk al.

Sporten zou me helpen om mijn systeem weer een beetje te reguleren. Mijn lijf vroeg er al een paar dagen om. Bewegen. Ontladen. Even uit mijn hoofd.

Maar tegelijkertijd voelde het alsof ik met die keuze iets anders op het spel zette. En precies daar ontstond het spanningsveld. Niet alleen praktisch. Maar vanbinnen.

Aan de ene kant was er het deel van mij dat dacht:

• Je weet dat sporten je helpt.
• Je weet dat je tegen overprikkeling aan zit.
• Je weet dat je dit nodig hebt.

En aan de andere kant zat een heel ander koor.

• Straks vinden ze dit egoïstisch.
• Straks denkt iemand dat je moeilijk doet.
• Straks verpest je de afspraak.

Mijn hoofd maakte scenario’s. En van elk scenario werd ook meteen iets gevonden. Over mij. Over mijn keuzes.
Over wie ik dan blijkbaar was. Egoïstisch. Overgevoelig. Ingewikkeld.

En ondertussen liep de spanning in mijn lijf alleen maar verder op. Stress. Twijfel. Verdriet.

Maar ook boosheid. Omdat ik ergens ook voelde: Waarom is dit zo moeilijk? Het was tenslotte maar een kleine keuze. Of toch niet.

Want onder die praktische beslissing zat een veel fundamentelere vraag.

• Maak ik mijzelf hier een prioriteit — en accepteer ik dat dat misschien gevolgen heeft voor een ander?
• Of maak ik de ander een prioriteit — en accepteer ik dat dat gevolgen heeft voor mij?

En het ingewikkelde is: In je hoofd voelen die gevolgen vaak enorm. Terwijl ze in werkelijkheid vaak helemaal niet zo groot blijken te zijn. Maar je zenuwstelsel weet dat nog niet. Dus die strijd voelt echt.

De kleine keuze

Dus ik stelde een gulden middenweg voor. Dat we eerst zouden gaan sporten. En daarna de afspraak zouden doen. Van buiten een kleine keuze. Van binnen voelde het alsof ik een bom had neergelegd.

Mijn hartslag bleef hoog. Mijn hoofd bleef malen. En toen er geen reactie kwam op het bericht, ging mijn systeem volledig los. Misschien vinden ze dit egoïstisch. Misschien denken ze dat ik moeilijk doe. Misschien gaat de afspraak nu helemaal niet door.

En ergens daaronder zat nog een stem. Zie je wel. Je had gewoon moeten aanpassen.

Waarom kleine keuzes soms het spannendst zijn

We denken vaak dat grote veranderingen het meest spannend zijn. Maar in werkelijkheid zijn het vaak juist de kleine keuzes die het meeste schuren.

Omdat ze botsen met het beeld dat je jarenlang van jezelf hebt gehad. Als jij gewend bent om degene te zijn die zich aanpast… Dan voelt voor jezelf kiezen ineens bijna egoïstisch.

Als jij gewend bent om de harmonie te bewaren…
Dan voelt een kleine wrijving alsof je iets kapot maakt.

Als jij gewend bent om te denken dat jouw behoeften minder zwaar wegen… Dan voelt het bijna illegaal om ze ineens serieus te nemen.

En precies daar haken veel mensen af.

Niet omdat ze niet weten wat goed voor ze is. Maar omdat het ongemak van die identiteitsverschuiving zo groot is.

Dit is waar het schuurt.

Niet bij de grote levensbesluiten. Maar bij die kleine momenten waarop je oude rol niet meer helemaal past, en de nieuwe nog een beetje onwennig voelt.

Wat er daarna gebeurde

Uiteindelijk kwam er een reactie. En het kwam gewoon goed. Geen drama. Geen ruzie. Geen relatiebreuk.

Maar mijn lijf wist dat nog niet toen ik die keuze maakte.

Daar voelde het alsof ik iets gevaarlijks deed. Alsof ik een ongeschreven regel brak. Ik voelde me schuldig. Ongemakkelijk. Opgejaagd. Alsof ik iets had gedaan wat eigenlijk niet mocht.

En tegelijk gebeurde er nog iets anders. Want die opmerking van mijn man bleef rondzingen. Dat hij had geleerd om niet alleen voor de ander te onderhandelen. Maar ook voor zichzelf. Dus ik begon terug te kijken. Naar situaties in mijn leven waarin ik automatisch had aangepast. Meegaand was geweest. De vrede had bewaard. En ik moest eerlijk zijn. Hij had gelijk.

Een klein experiment

Misschien herken je dit. Dat moment waarop je voelt dat iets eigenlijk niet meer klopt. Maar waar aanpassen nog steeds veiliger voelt. Als dat zo is, probeer dan eens dit kleine experiment. Niet groots. Niet perfect.

Maar simpelweg deze vraag:

• Onderhandel ik hier alleen voor de ander? Of ook een beetje voor mezelf?

Meer hoeft het soms niet te zijn. Geen groot besluit. Alleen dat kleine moment waarop je jezelf weer een plek aan tafel geeft.

Want volwassen geluk zit niet alleen in weten wat goed voor je is. Het zit in het moment waarop je het ook daadwerkelijk gaat leven. Zelfs wanneer je lijf nog twijfelt.

Dit is waar het schuurt.
En precies daar begint verandering.

💛 Je Gelukscheerleader