Waarom motivatie je niet gaat redden (en dat niet jouw fout is)

Januari… en overal hoor je het: “Nieuw jaar, nieuwe ik!” Of de eeuwige vraag naar goede voornemens. Klinkt mooi, hè? Een frisse start, een nieuwe jij. Maar eerlijk? Vaak is het klinkklare onzin.

Ik weet dat uit ervaring. Ook ik dacht jarenlang dat 1 januari iets in mij zou veranderen. Dat ik ineens een nieuwe Irene zou zijn. Maar guess what: de persoon die ik op 31 december was, nam ik gewoon mee naar 1 januari. Mijn valkuil? Ik overschatte de magie van de schone start en onderschatte de valkuilen van de oude ik.

En ja, de meeste goede voornemens sneuvelen al voordat februari voorbij is. Die ‘nieuwe jij’? Die ligt ergens bij het grofvuil. Niet omdat je faalt of niet genoeg je best doet, maar omdat verandering zelden netjes en magisch is. Het gaat niet zozeer om het nieuwe jaartal, maar om die illusie van een schone start van het nieuwe kalenderjaar — alsof alles ineens vanzelf goed komt.

Herken je dat gevoel? Dat je jezelf tekort doet omdat motivatie soms wankelt? Dat het lijkt alsof iedereen het makkelijk vasthoudt behalve jij? Je bent niet alleen. Echt niet.

Hier is het fijne: je mag dit loslaten. Echt. Motivatie is een wankele vriend; hij komt en gaat en laat je soms zitten met een schuldgevoel. Kleine stapjes alleen zijn niet genoeg, maar ze zijn een begin. Motivatie kan een onderdeel zijn, maar hoeft niet de motor. Actie met resultaat werkt vaak nog beter — het geeft energie, die motivatie meer een constante brandstof maakt dan een plotselinge opflakkering. Elke kleine keuze voor jezelf, elke bewuste actie, telt. En weet je wat? Dat is al meer dan genoeg om iets in beweging te zetten.

Ik merk zelf dat die kleine stappen echt verschil maken. Gaandeweg dit jaar leef ik steeds meer mijn eigen waarheid, ook als dat ongemakkelijk is, en ik laat mezelf minder gebruiken als deurmat, ook wanneer dat zo veel makkelijker zou zijn. Het zijn geen grote, magische sprongen, maar deze kleine keuzes maken dat ik nu echt anders ben dan aan het begin van 2025. Een voorbeeld? De sportschool. Ik ga trouw, ook op dagen dat ik er geen zin in heb. Dat kleine gebaar van consequent zijn, van trouw zijn aan mezelf, geeft me een gevoel van eigenaarschap dat ik vorig jaar nog volledig miste.

Geluk en verandering ontstaan niet zomaar. Het voelt misschien alsof het uit de lucht valt, maar dat doet het niet. Ongelukkig zijn ook niet. Het is het resultaat van al die kleine keuzes, van acties die je wél onderneemt, van momenten dat je trouw bent aan jezelf — ook als het ongemakkelijk voelt. En ja, uit ervaring weet ik dat ik soms onaardig tegen mezelf was wanneer ik de verandering niet volhield. In plaats van met compassie te kijken, voelde ik me gefaald. Terwijl ik nu weet: je bent een mens. Een mens dat leert lopen door te vallen en weer op te staan.

Dus ja, als je merkt dat je voornemens wankelen of je motivatie even weg is: adem, glimlach, laat het los. Je hoeft niet perfect te zijn. Begin klein. Kies bewust. En merk hoe langzaam, maar zeker, de echte verandering — die duurzame groei — zich aandient. Je mag dit. Echt. En ik sta te juichen vanaf de zijlijn.