Waarom wachten tot je er klaar voor bent je klein houdt

Wachten op motivatie houdt je klein. Ontdek waarom je nooit 100% klaar zult zijn en hoe je tóch actie neemt, zelfs met twijfel en angst.

Ik heb jarenlang gewacht tot ik er klaar voor was.

Klaar om een keuze te maken.
Klaar om te stoppen.
Klaar om mezelf serieus te nemen.

En in de tussentijd?
Koos ik steeds voor de ander.

Niet omdat ik het niet wist.
Ik wist het dondersgoed.
Ik voelde het in mijn lijf.

Maar ik vond mijn angst geloofwaardiger dan mijn verlangen.

En elke keer dat ik mezelf uitstelde, gebeurde er iets subtiels maar genadeloos: Ik verloor een stukje respect voor mezelf.

Niet in één klap. Maar in kleine barstjes. Ik keek in de spiegel en dacht: je weet dit toch? Waarom dóe je er dan niets mee?

En dat is de schaamte waar bijna niemand het over heeft. Niet de schaamte dat je bang bent. Maar de schaamte dat je blijft terwijl je al lang weet dat je weg moet. Dat je jezelf zó lang hebt laten wachten.

Soms schaam ik me nog steeds dat ik dit patroon zo belachelijk lang heb herhaald. Dat ik nu pas op 50-50 zit. Dat ik blijkbaar nóg rondes nodig had. En ja, dat schuurt.

We zeggen: “Ik ben er nog niet klaar voor." Maar vaak bedoelen we: "Ik durf nog niet.”

En terwijl je wacht, sterft er iets. Niet je kracht. Die blijft.
Maar je levendigheid. Je kleur wordt doffer. Je enthousiasme wordt voorzichtiger. Je dromen worden realistischer — en dat is geen compliment.

Je leert jezelf dat aanpassen slimmer is dan opstaan.
Dat please-gedrag veiliger is dan waarheid. En het gevaarlijkste? Je raakt eraan gewend. Je went aan een kleinere versie van jezelf. En dát is wat pijn doet als je later terugkijkt.

Ik word soms moe van mezelf.

Moe van het feit dat angst me nog steeds kan sturen. Moe van het idee dat ik blijkbaar niet in één keer leer. Moe van het moment waarop ik weer denk: serieus, gaan we dit nog een keer doen?

Ik dacht vroeger dat groei betekende dat angst zou verdwijnen. Maar groei betekent dat je beweegt terwijl angst nog naast je loopt. En daar ben ik nog steeds mee bezig.

Toen ik koos voor de rebranding naar De Gelukscheerleader voelde ik me niet klaar.

Ik voelde twijfel. Ik voelde ongemak. Ik voelde: wie denk jij wel niet dat je bent? Maar ik voelde ook iets anders.

Een diepe, stille blijdschap. Een rust onder de spanning. Een weten dat niet schreeuwde, maar bleef.

En ik wist: als ik nu weer wacht tot ik me 100% zeker voel…
dan kies ik opnieuw voor kleiner. Mijn omgeving vindt het prima. Ze zijn niet tegen. Maar ze voelen ook niet wat ik voel. En soms is dat eenzaam.

Iets kiezen dat voor jou groot is, terwijl het voor anderen gewoon “een verandering” is. Maar dit is mijn pad.
En ik weiger nog langer te wachten tot het veilig voelt.

Dus als jij zegt dat je er nog niet klaar voor bent… Wees dan alsjeblieft eerlijk. Ben je echt niet klaar? Of ben je bang om jezelf groter te nemen dan je gewend bent?

Want elke keer dat je blijft wachten, oefen je in kleiner worden. En hoe vaker je dat oefent, hoe normaler het voelt.

Je hoeft niet angstvrij te zijn. Maar je mag wel stoppen met jezelf uithongeren. Je levendigheid verdient beter dan uitstel.

💛 Je Gelukscheerleader