Wat je dit jaar niet hoeft te fixen

Zelfacceptatie begint niet bij veranderen, maar bij stoppen met jezelf afwijzen. Over fix-drang, denkbiases en ruimte maken voor jezelf.

Er komt vaak een moment — meestal ná een inzicht — waarop je denkt: “Oké. Ik zie dit nu. Dus… nu moet ik er ook iets mee.”

Je bent bewuster geworden. Je ziet patronen. Voelt waar het schuurt. En in plaats van ruimte ontstaat er ineens druk. Want wat we vaak doen, zodra we iets doorhebben, is het idee krijgen dat het ook opgelost moet worden.

Alsof bewustwording een opdracht is. En geen opening. Maar hier komt iets wat we makkelijk vergeten: ons hoofd is geen neutrale waarnemer.

Ons denken kleurt meer dan we doorhebben

Zodra we onszelf beter leren kennen, gaat ons brein aan de haal met het verhaal. Soms verergeren we wat we zien:

• “Dit is waarom ik er niet bij hoor.”
• “Dit is vast wat mensen van me vinden.”
• “Zie je wel, ik ben gewoon anders.”

En soms doen we het tegenovergestelde: we romantiseren het idee dat alles goedkomt zodra we onszelf volledig accepteren.

Beide zijn begrijpelijke reflexen. En allebei zijn ze gekleurd door eerdere ervaringen, oude conclusies en een zenuwstelsel dat vooral bezig is met veiligheid. Niet alles wat zwaar voelt, is zo groot. En niet alles wat licht belooft, maakt het ook lichter.

Zelfacceptatie vraagt dus iets subtielers dan positief denken of jezelf corrigeren. Het vraagt dat je bereid bent te kijken zonder meteen groter of kleiner te maken.

Mijn eigen fix-project

Er is iets wat ik jarenlang heb geprobeerd te repareren. Mijn vreemde-eend-in-de-bijt-vibe. Dat ik dingen anders voel. Anders zie. Anders benoem. Dat ik niet altijd netjes in het verwachte plaatje pas.

Ik heb het verstopt. Bijgeschaafd. Aangepast. Soms voorzichtig. Soms met grof geweld. Niet omdat ik mezelf niet kende, maar omdat ik bang was voor wat er zou gebeuren als ik mezelf niet veranderde.

En geloof me: dat maakte me ongelukkiger dan ik ooit verdiend heb.

De stille angst onder aanpassen

Onder die fix-drang zat geen oppervlakkige onzekerheid, maar een diepere gedachte:

• “Als ik écht mezelf ben, begrijpen mensen me niet.”
• “Dan word ik afgewezen.”
• “Dan hoor ik er niet bij.”

Dus werd aanpassen een strategie. Een slimme. Een begrijpelijke. Maar veiligheid die ten koste gaat van jezelf, betaal je altijd terug. Met onrust. Met vermoeidheid. Met het gevoel dat je wel leeft, maar jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.

Gelukkig worden is geen persoonlijkheidsupgrade

Gelukkig worden hangt voor een groot deel samen met jezelf kunnen zijn. En jezelf kunnen zijn, hangt voor een groot deel samen met zelfacceptatie. Niet de Instagram-variant. Maar de eerlijke versie waarin je zegt:

• Dit ben ik. Met mijn tempo. Mijn gevoeligheid. Mijn afwijking. Mijn kracht!

En even een belangrijke nuance — 100% jezelf zijn betekent niet dat je overal lak aan hebt of grenzen overschrijdt (of ineens criminele activiteiten ontplooit 😉). Zelfacceptatie is geen vrijbrief. Het is een vertrekpunt.

Het betekent niet: ik hoef nooit meer te kijken naar mezelf. Het betekent: ik stop met mezelf afwijzen terwijl ik kijk.

Subtractieve waarheid

Misschien is dit het werk voor dit jaar:

• stoppen met jezelf uitleggen
• stoppen met jezelf verbeteren om beter te passen
• stoppen met jezelf afwijzen omdat je anders bent.

Niet méér doen. Maar minder wegduwen.

Want eerlijk — het leven is echt te belachelijk kort om jezelf klein te houden voor een plaatje dat nooit voor jou bedoeld was.

Als dit schuurt

Dan is dat geen teken dat je iets fout doet. Het is vaak een teken dat je iets raakt wat lang genegeerd is. Je hoeft het niet meteen te omarmen. Je hoeft het niet te snappen. Je hoeft het alleen even niet te fixen. Soms is dat al genoeg.

Voel je dat dit thema verder wil zakken — voorbij het denken, voorbij het oordeel, naar wat zelfacceptatie daadwerkelijk vraagt?

In mijn webinar neem ik je hierin mee. Niet om een betere versie van jezelf te worden. Maar om ruimte te maken voor wie je al bent. ️