De stem in je hoofd die je nooit tegen een ander zou gebruiken

3 min

Er was iets op het werk dat niet helemaal soepel was verlopen. Niet dramatisch. Niemand die er moeilijk over deed. Niemand die er iets van zei. Maar ik had het gezien.

En binnen een paar seconden begon er iets in mij te draaien.

Mijn hoofd ging aan. Mijn hartslag ging omhoog. Mijn schouders trokken strak. Mijn nek begon te protesteren. De hoofdpijn kwam opzetten.

En ondertussen begon er een gesprek in mijn hoofd dat razendsnel steeds harder werd.

Hoe kun je zo stom zijn. Dit had je beter moeten doen.

En ergens halverwege realiseerde ik me iets ongemakkelijks. Niemand anders was me op dat moment de grond in aan het boren. Dat deed ik zelf.

De vergadering in mijn hoofd

Wat er daarna gebeurde was geen rustige tweestrijd. Het voelde meer als een complete vergadering in mijn hoofd. Een stem die me streng toesprak. Een stem die rampenscenario’s begon te verzinnen. Een stem die zei dat ik beter zou moeten weten.

En daar bovenop kwam nog iets anders. Boosheid. Want terwijl ik mezelf daar zat af te branden, realiseerde ik me ineens iets dat me misschien nog wel het meest irriteerde.

Dit is precies waar ik anderen op coach. Ik spreek mensen hierop aan. Ik help ze om die innerlijke criticus te herkennen en om te draaien. En toch zat ik hier zelf. Binnen vijf seconden. Volledig los op mezelf. En dat maakte me misschien nog wel het meest boos.

Want als ik dit al zo lang weet… als ik hier al zo lang aan werk… waarom doe ik dit dan nog steeds?

Dit is waar het schuurt

Er is een uitspraak die ik vaker hoor: Every level has its own devil.

En op dat moment begreep ik hem ineens een stuk beter. Want ja, ik heb al patronen doorbroken. Ja, ik herken dit gedrag sneller dan vroeger. Maar dat betekent niet dat het nooit meer opduikt.

Het betekent alleen dat je het eerder ziet. En dat je eerder kunt ingrijpen. Niet omdat je perfect bent geworden. Maar omdat je jezelf steeds beter leert herkennen. Of, simpeler gezegd: Wees eerlijk.

Groei betekent niet dat je geen patronen meer hebt. Het betekent dat je ze sneller ziet.

Het inzicht dat ik liever had genegeerd

Toen ik even stil stond bij wat er net gebeurde, zag ik nog iets anders. Die reactie van mij kwam niet uit het niets. Ik was al weken alleen maar hard aan het werk. Weinig ontspanning. Weinig lucht. Weinig momenten waarop mijn systeem echt kon uitademen.

En blijkbaar was mijn hoofd in die paar seconden gewoon op zoek naar een plek om de druk kwijt te kunnen. En raad eens waar die druk terecht kwam. Precies. Bij mezelf.

Het moment waarop ik mezelf terugfloot

En toen kwam dat kleine moment. Dat moment waarop ik mezelf letterlijk dacht: Ho eens even.

Je bent hier nu precies aan het doen wat je anderen probeert af te leren. En misschien nog belangrijker: je bent een mens.

Niet iemand die nooit meer patronen heeft. Niet iemand die alles altijd perfect doet. Maar iemand die zichzelf steeds opnieuw mag terugfluiten. Dus dat deed ik.

Ik sprak mezelf net wat zachter toe. Net wat eerlijker. Net wat menselijker.

En toen gebeurde er iets onverwachts

Of eigenlijk: er gebeurde juist iets níet. Want ergens had een deel van mij verwacht dat er dan iets groots zou gebeuren. Een gevoel van opluchting. Trots. Misschien zelfs een soort overwinning. Maar dat gebeurde niet.

Het was meer: Ah. Dat is gelukt.

En daarna: Oké. En nu weer door.

Niet omdat het druk was. Maar omdat het eigenlijk zo onnatuurlijk voelde dat ik even niet wist wat ik ermee moest. Blijkbaar ben ik zó gewend om streng voor mezelf te zijn, dat het moment waarop ik dat niet doe… bijna vreemd voelt. Alsof mijn systeem nog even moet wennen aan een andere manier. En toen besefte ik iets.

Verandering voelt zelden groots. Meestal voelt het vooral een beetje ongemakkelijk… en verrassend normaal.

Niet als een doorbraak. Maar als een klein moment waarop je jezelf terugfluit. En besluit dat je het vandaag net iets anders doet.

Een klein experiment

Misschien herken je dit. Dat moment waarop je jezelf iets hoort zeggen in je hoofd dat je nooit tegen een ander zou zeggen. Als dat gebeurt, probeer dan eens iets simpels.

Niet analyseren. Niet oplossen. Alleen dit: Betrap jezelf.

En vraag jezelf daarna één simpele vraag: Zou ik dit ook tegen een ander zeggen?

Als het antwoord nee is, dan weet je waarschijnlijk genoeg. Dit is waar het schuurt. En precies daar begint verandering.