Ik dacht dat dit beter zou voelen

Laatst zat ik tegenover iemand die zichzelf ontzettend zielig aan het vinden was.

En eerlijk? Binnen een paar minuten wist ik precies wat ik wilde doen. Helpen. Spiegelen. Een paar scherpe vragen stellen. De ander uit dat cirkeltje trekken. Ik zag het namelijk gebeuren.

En dit is waar het schuurt.

Ik wist ook dat het niet zou werken. 

Ik wist dat de ander er niet voor open stond. Ik wist dat ik vooral frustratie aan het creëren was. Voor mezelf. Voor de ander. Voor onze relatie. Ik kende die film inmiddels. Dus ik hield mijn mond.

Eerlijk?

Ik vond dat verschrikkelijk. Ik voelde de woorden letterlijk in mijn keel zitten. Alles in mij wilde ingrijpen. Iets doen. Iets oplossen. Iets bijdragen. Maar ik deed niets.

En wat me misschien nog wel het meest irriteerde: Ik dacht dat dit beter zou voelen.

Dat deed het niet. Ik voelde me gefrustreerd. Machteloos. Onrustig. Ik bleef rondlopen met het gevoel dat ik iemand had laten zitten.

En ineens zag ik iets wat ik jarenlang niet begreep.

Ik dacht altijd dat gezonde keuzes beter zouden voelen. Rustiger. Lichter. Volwassener. Maar soms voelt een gezonde keuze gewoon anders ongemakkelijk.

Want als ik wel iets had gezegd, was ik waarschijnlijk óók gefrustreerd geweest. Omdat het niet was aangekomen. Omdat het een discussie was geworden. Omdat ik opnieuw verantwoordelijkheid had genomen voor iets wat niet van mij was.

Dat ongemak kende ik. Dit ongemak was nieuw.

En misschien is dat wel waarom verandering zo verwarrend is. We verwachten opluchting. Maar krijgen onrust. We verwachten rust. Maar krijgen twijfel. We verwachten vrijheid. Maar krijgen een zenuwstelsel dat roept: "Wat zijn we in hemelsnaam aan het doen?"

Wees eerlijk.

Hoe vaak ben je teruggelopen naar een oud patroon omdat het nieuwe zo ongemakkelijk voelde?

Niet omdat het niet klopte. Maar omdat het nog niet vertrouwd was. Misschien voelt een nieuwe richting niet verkeerd. Misschien voelt ze gewoon nieuw.

Dit is waar het schuurt.

💛 Je Geluks Cheerleader