Misschien ben je niet bang voor verandering

Na het overlijden van Gotham ben ik veel gaan nadenken over tijd. Niet op een filosofische manier. Meer op een irritante manier. Een confronterende manier.

Want verlies heeft de vervelende eigenschap dat het ineens zichtbaar maakt wat je jarenlang voor vanzelfsprekend hebt gehouden.

Dat er nog tijd is. Dat later vanzelf komt. Dat je nog wel een keer gaat veranderen. Dat je nog wel een keer beter voor jezelf gaat zorgen. Dat je nog wel een keer gaat kiezen voor het leven dat eigenlijk beter bij je past.

En dit is waar het schuurt.

Toen Gotham overleed, viel ik terug in oude patronen. Niet omdat ik niets geleerd had. Niet omdat ik terug bij af was. Maar omdat een systeem onder druk teruggrijpt naar wat bekend is.

Ik zei nog steeds vaker ja terwijl ik nee voelde.

Ik hield nog steeds rekening met iedereen behalve mezelf.

Ik stelde mijn eigen behoeften nog steeds uit tot later.

Ik maakte mezelf nog steeds kleiner op plekken waar ik juist meer ruimte wilde innemen.

En het irritante? Ik had het door. Ik wist allang dat ik het anders wilde. Ik wist allang waar ik ongelukkig van werd. Ik wist allang welke patronen me steeds opnieuw op dezelfde plek brachten.

Maar ik deed het nog steeds. En terwijl ik daarnaar keek, begon ik iets te zien wat me niet beviel.

Ik was altijd bezig met de prijs van veranderen. Het ongemak. De onzekerheid. De weerstand. De kans dat andere mensen er iets van vinden. Maar bijna nooit met de prijs van blijven.

En godverdomme...

Daar schrok ik van.

Niet alleen vanwege de energie die het kostte. Maar vanwege alles wat ik ondertussen misliep. Mooie momenten. Mooie herinneringen. Meer rust. Meer gezondheid. Meer vrijheid. Meer plezier.

Een leven dat misschien al veel langer op me lag te wachten.

En eerlijk?

Daar zit verdriet op. Maar ook frustratie. Boosheid zelfs. Omdat ik ineens zag hoeveel van mijn eigen gezeik niet alleen voortkwam uit wat mij ooit was overkomen.

Maar ook uit wat ik daarna bleef herhalen. Niet bewust. Niet omdat ik dat wilde. Maar omdat oude patronen zich graag vermommen als veiligheid.

En misschien is dat wel de grootste leugen. Dat we niet veranderen omdat verandering zo eng is. Terwijl we eigenlijk wortel hebben geschoten in onze huidige pijn.

Niet omdat we daar gelukkig zijn. Maar omdat we daar de weg kennen. We kennen de regels. We kennen de teleurstellingen. We kennen de beperkingen. We weten precies hoe we daar moeten bestaan.

En dat voelt vaak veiliger dan bewegen naar iets nieuws. Zelfs wanneer dat nieuwe ons misschien gelukkiger maakt. Zelfs wanneer we diep van binnen allang weten dat het tijd is. Want veranderen kost energie. Veranderen geeft gedoe. Veranderen zorgt soms voor weerstand.

Maar hetzelfde blijven is niet gratis. Dat heeft alleen een veel beter marketingteam. De rekening komt later. In energie. In gezondheid. In gemiste kansen. In herinneringen die nooit ontstaan.

In een leven dat steeds opnieuw wordt uitgesteld tot een later dat misschien nooit komt.

En op een gegeven moment moet je jezelf misschien een veel eerlijkere vraag stellen.

Niet: "Durf ik te veranderen?"

Maar: "Hoeveel langer ben ik bereid om de prijs van blijven te betalen?"

Want misschien ben je niet bang voor verandering. Misschien ben je gewend geraakt aan je huidige pijn. Misschien ben je zo lang blijven zitten dat je bent vergeten dat je ook nog weg kunt lopen.

Dit is waar het schuurt.

💛 Je Geluks Cheerleader