Je weet het al. Dus waarom doe je het niet?
Je weet precies wat klopt. En toch doe je het niet. In deze blog ontdek je waarom je blijft hangen – en wat je jezelf niet vertelt.
Je weet het eigenlijk al maar, toch...
Ik zat tegenover haar en ze zei het bijna een beetje geïrriteerd:
“Ik wéét het allemaal al.”
En ik geloofde haar meteen. Ze kon precies benoemen:
- wat ze anders wilde
- waar ze over haar grenzen ging
- wat ze eigenlijk zou moeten doen.
En toch… deed ze het niet. Ik keek naar haar en dacht: ja… dit klopt. Totdat ik ineens iets voelde wat ik niet had verwacht.
Omdat ik wist: dit gaat niet over haar.
Waar het wringt
Want dit is het punt waar het wringt.
Je hebt:
- boeken gelezen
- podcasts geluisterd
- misschien al coaching gehad.
Je weet het. Je weet waar je over je grens gaat. Je weet wat je anders zou willen doen. Je weet wat klopt.
En toch:
- zeg je weer ja terwijl je nee voelt
- stel je het gesprek uit dat je al weken in je hoofd voert
- blijf je in iets zitten waarvan je allang weet dat het niet meer klopt.
En ergens daaronder zit die gedachte:“Waarom doe ik het nou gewoon niet?”
En wat je jezelf daarna vertelt, is vaak nog pijnlijker:
- dat je blijkbaar niet sterk genoeg bent
- dat je nog niet ver genoeg bent
- dat er nog iets gefixt moet worden.
Dit is waar het schuurt
Dit is waar het schuurt:
👉 Je doet het niet omdat het nog iets voor je doet.
En toen ik dat voelde, daar tegenover haar… wist ik: ik zeg dit niet alleen tegen haar. Ik zeg dit tegen mezelf.
Want ook ik heb momenten waarop ik precies weet wat klopt… en er toch overheen stap. Omdat het makkelijker is om nog even te blijven. Omdat het ongemak uitstelt. Omdat het voorkomt dat ik iets moet voelen waar ik eigenlijk geen zin in heb.
Dus nee… je bent niet lui, niet zwak, niet stuk.
Je bent slim genoeg om jezelf precies te geven wat je nodig hebt om niet te hoeven veranderen.
Durf jij te kijken, naar wat er speelt?
Wat als het probleem niet is, dat jij het niet doet… maar dat je dondersgoed weet waarom je het niet doet — en daar nog niet naar wil kijken?
Niet omdat je het niet snapt.
Maar omdat het iets raakt waar je liever omheen blijft bewegen.
Want zolang je blijft zeggen: 👉 “Ik moet gewoon even doorpakken”
hoef je niet te voelen wat eronder zit. En dat is precies waarom je blijft hangen.
De prijs van blijven
En ondertussen… kost het je ook iets. Niet vaag. Niet later. Nu. Je voelt het elke keer dat je:
- ja zegt terwijl alles in je nee zegt
- je mond houdt terwijl je eigenlijk iets uit te spreken hebt
- blijft waar je bent terwijl je allang voelt dat je verder bent.
Je voelt het. Dat kleine moment waarop je jezelf hoort… en jezelf vervolgens negeert.
En dat je dan denkt: laat maar.
Maar het is niet “laat maar”. Het is: ik neem mezelf niet serieus.
En elke keer dat je dat doet… wordt het een beetje normaler. Tot het je nieuwe standaard is. En ergens weet je:
als ik dit blijf doen… blijft mijn leven precies zoals het is.
Klein experiment
Dus niet: morgen alles anders. Maar dit:
👉 Vraag jezelf vandaag één keer af: wat levert dit gedrag mij op?
En daarna:
👉 En wat kost het me — vandaag — om dit zo te houden?
Geen mooi antwoord. Een eerlijk antwoord.
Wat jij al weet
Je weet het al. Niemand gaat dit voor je oplossen. En zolang je blijft doen alsof je het nog niet weet… blijf je precies waar je bent.
Dit is waar het schuurt.
Dit is volwassen geluk.
💛 Je Geluks Cheerleader
