Misschien ben je al verder dan je denkt

Vorige week liepen mijn man en ik de sportschool uit. Niet bepaald een zin waarvan ik ooit had gedacht dat hij een blog zou openen. Al helemaal niet omdat het ons negentiende jubileum bleek te zijn.

Dat jubileum waren we namelijk allebei compleet vergeten.

Niet een beetje. Gewoon helemaal. Door alle chaos van de afgelopen weken hadden we geen idee welke datum het was. Toen we erachter kwamen, stelde mijn man voor om alsnog uit eten te gaan.

En eerlijk? Dat had ik vroeger direct gedaan. Niet omdat ik zo dol ben op jubilea. Maar omdat ik ontzettend goed ben in het uitstellen van dingen die belangrijk zijn voor de lange termijn.

En dit is waar het schuurt.

Een paar weken eerder had ik een migraineaanval die zo heftig was dat mijn huisarts serieus overwoog om me door te sturen naar het ziekenhuis.

Dat was zo'n moment waarop iets wat je al weet ineens ophoudt theoretisch te zijn.

Mijn gezondheid was al langer belangrijk voor me. Ik wist al langer dat ik meer moest bewegen. Ik wist al langer dat ik mezelf niet eindeloos op de laatste plek kon blijven zetten. Ik wist het allemaal al.

Het probleem was niet dat ik het niet wist.

Het probleem was dat ik er nog niet naar leefde. Dus toen we die avond voor de keuze stonden, koos ik ervoor om te gaan sporten. Niet omdat ik daar ineens zin in had. Niet omdat ik een compleet nieuw mens ben geworden. En ook niet omdat ik tijdens het aantrekken van mijn sportschoenen dacht: "Zo. Hier vindt persoonlijke groei plaats."

Integendeel. Ik had het niet eens door. Pas toen we na het sporten naar huis reden, voelde ik heel even een steekje teleurstelling. Dit was dus ons jubileum geworden.

Geen etentje. Geen romantische avond. Gewoon een avondje zweten met gewichten in de hand. En precies op dat moment viel het kwartje. Want vroeger had ik dit nooit gedaan.

Het gekke is dat ik het tijdens het maken van die keuze niet had gevoeld. Geen groot inzicht. Geen doorbraak. Geen nieuw hoofdstuk. Ik dacht vooral: "Oké. Dan gaan we sporten."

En misschien is dat precies waarom we verandering zo slecht herkennen.

We verwachten vuurwerk. Een groots moment. Een gevoel dat ons vertelt dat er iets belangrijks gebeurt. Maar echte verandering is vaak veel minder indrukwekkend.

Ze verstopt zich in kleine keuzes. In een andere reactie. Een andere prioriteit. Een ander antwoord dan je vroeger zou hebben gegeven. En meestal herkennen we dat pas achteraf.

Pas wanneer je ineens denkt: "Hé... Dat zou ik vroeger niet gedaan hebben."

Wees eerlijk.

Hoe vaak kijk jij naar verandering alsof het iets groots moet zijn?

Hoe vaak mis je de kleine momenten waarop je eigenlijk al anders kiest?

Omdat ze niet voelen als een overwinning. Omdat ze niet spectaculair zijn. Omdat ze er verdacht veel uitzien als een gewone dinsdagavond. Eerlijk?

Ik voelde me die avond even trots. En tegelijkertijd vond ik het een beetje treurig dat ik dit als een overwinning zag. Blijkbaar was het bijzonder geworden dat ik eindelijk deed wat ik al veel langer belangrijk vond.

Maar misschien is dat juist hoe verandering eruitziet.

Niet spectaculair. Niet groots. Gewoon een kleine keuze die vroeger anders was uitgevallen. En pas achteraf besef je: misschien ben ik al verder dan ik dacht.

Dit is waar het schuurt.

💛 Je Geluks Cheerleader