Waarom voor jezelf kiezen soms slechter voelt dan ja zeggen

Na dat moment met het bericht dacht ik even dat ik iets groots had gedaan. Niet omdat het spectaculair was. Maar omdat het voor mij nieuw was.

Ik had niet meteen ja gezegd.
Ik had niet meteen opgelost.
Ik had niet meteen mezelf weer een beetje opzij gezet.

Ik had gezegd: “Ik kom hier even op terug.” En ergens voelde dat ook goed. Een klein beetje ruimte. Een paar seconden tussen wat iemand van me vroeg… en wat ik ermee deed.

Maar wat er daarna gebeurde, had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

Het ongemak daarna

Want nadat ik dat bericht had verstuurd, gebeurde er iets. Mijn lijf werd onrustig. Niet een beetje. Echt zo’n onrust die onder je huid kruipt. Mijn hoofd begon meteen scenario’s te maken. Wat als ze dit raar vinden? Wat als ze denken dat ik moeilijk doe? Wat als ik dit groter maak dan nodig?

En ik merkte dat ik mijn telefoon steeds weer pakte. Alsof ik wilde checken of er al een reactie was. Niet omdat ik nieuwsgierig was. Maar omdat ik het ongemak wilde oplossen.

En ergens halverwege realiseerde ik me iets. Dit was precies hoe mijn systeem al jaren werkte. 

Spanning → oplossen → weer rust.

Alleen had ik nu één ding veranderd. Ik had het niet meteen opgelost. Dus bleef de spanning hangen.

Een ongemakkelijke bekentenis

En ergens halverwege realiseerde ik me nog iets anders. Iets waar ik niet zo trots op was. Ik ben namelijk niet zo goed met open eindjes. Dat ongemakkelijke gevoel… dat wil ik het liefst zo snel mogelijk weer dicht hebben.

En ergens merkte ik dat ik iets aan het doen was wat eigenlijk best oneerlijk is. Ik had de situatie veranderd.

Ik had gezegd: “Ik kom hier even op terug.”

Maar ondertussen hoopte een deel van mij stiekem dat de ander het ongemak voor mij zou oplossen. Dat die zou zeggen: “Laat maar, het hoeft niet.” Of: “Geen probleem.” Zodat het open eindje weer dicht was. Zodat ik me weer rustig kon voelen. Maar dat is natuurlijk niet hoe het werkt.

Want als ik degene ben die de dynamiek verandert… dan ben ik ook degene die het ongemak daarvan moet verdragen. En eerlijk gezegd was dat besef nog een stuk ongemakkelijker dan het bericht zelf.

Dit is waar het schuurt

Veel mensen denken dat verandering meteen beter voelt. Maar vaak voelt het eerst slechter. Niet omdat het verkeerd is. Maar omdat je systeem iets anders gewend is.

Je zenuwstelsel kent een patroon. Iemand vraagt iets. Jij past je aan. De spanning verdwijnt. Dat patroon voelt veilig. Voorspelbaar. Bekend.

Maar op het moment dat je dat patroon doorbreekt… blijft de spanning even bestaan. En je systeem houdt daar niet van. Dus je hoofd begint meteen te onderhandelen. Zie je wel. Dit werkt niet. Doe gewoon weer zoals vroeger.

Maar er zit nog een laag onder

Wat ik toen ook begon te zien… is dat gedrag veranderen nog een tweede laag heeft. Want het gaat niet alleen over jou. Het gaat ook over de dynamiek tussen jou en de ander.

In veel relaties spelen we namelijk onbewust een soort spel. Niet expres. Maar het ontstaat gewoon. De één vraagt. De ander past zich aan. De één verwacht flexibiliteit. De ander regelt het. En dat spel kan soms jaren zo lopen. Totdat één iemand ineens iets anders gaat doen.

En op dat moment gebeurt er iets interessants. Op het moment dat jij je gedrag verandert, verander je ineens de spelregels van een spel dat jullie samen al jaren spelen. En niet elke omgeving vindt dat meteen prettig.

De reactie van de omgeving

Want stel je voor dat jij jarenlang degene was die altijd ja zei. Altijd flexibel was. Altijd meedacht. Dan hebben mensen (vaak onbewust) geleerd dat dat de dynamiek tussen jullie is.

Dus wanneer jij ineens zegt: “Ik kom hier even op terug.” kan dat voor de ander ook even schuren. Soms komt er begrip. Maar soms ook irritatie. Of verwarring. Of een reactie zoals: “Waarom doe je hier moeilijk over?”

En ondertussen zit jij daar nog midden in je eigen proces. Je eigen twijfel. Je eigen ongemak. En geloof me… dat kan een behoorlijk eenzame plek zijn. Vooral wanneer je zelf ook nog niet helemaal zeker weet of je het goed doet. 

De kleine verschuiving

Ik merkte op een gegeven moment dat ik bijna een nieuw bericht wilde sturen. "Laat maar. Is goed." Gewoon om dat ongemak weer op te lossen. Maar ergens voelde ik ook: dit is precies het punt.

Niet het moment waarop iemand iets van mij vraagt. Maar het moment waarop mijn oude patroon iets van mij vraagt. Dus dit keer deed ik iets wat eigenlijk verrassend simpel was. Ik deed… even niets.

Geen nieuw bericht. Geen uitleg. Geen verdediging. Gewoon wachten. En ergens in die stilte gebeurde iets interessants. De spanning zakte langzaam een beetje. Niet helemaal. Maar genoeg om iets te zien wat ik daarvoor niet zag.

Dat ongemak betekende niet dat ik iets verkeerd deed. Het betekende dat ik iets nieuws deed.

Een klein experiment

Dus als jij dit herkent, probeer dan eens dit. Als je iets anders doet dan je gewend bent… en het voelt ongemakkelijk… ga er niet meteen vanuit dat het verkeerd is.

Soms betekent ongemak simpelweg dat je systeem aan het leren is. En soms betekent het ook dat je omgeving aan het leren is. Niet alles hoeft meteen opgelost. Niet elke spanning hoeft meteen weg. Soms is het genoeg om er even bij te blijven.

En precies hier haken veel mensen af.

💛 Je Geluks Cheerleader