Ik was niet aan het herstellen. Ik was aan het verdwijnen.

Na het overlijden van Gotham stopte ik met deelnemen aan mijn eigen leven. Met mijn blogs. Met mijn podcasts. Met de reels voor Instagram.

En gek genoeg waren dat niet eens de dingen die me normaal gesproken energie kosten. Integendeel. Het zijn juist vaak de dingen waardoor ik me meer mezelf voel.

Maar ik stopte niet alleen daarmee.

Ik stopte ook met borduren. Met bakken. Met naaien. Met spelen. Alsof ergens onderweg het licht uitging.

Ik verzandde in scrollen. In naar een muur staren en nergens over nadenken. In op bed liggen en niet meer bewegen.

En iedere keer vertelde ik mezelf hetzelfde verhaal: “Dit is wat ik nu nodig heb.” “Ik moet voelen wat er te voelen valt.” “Ik moet mezelf tijd gunnen.”

En begrijp me niet verkeerd: in het begin zat daar ook echt waarheid in. Een systeem in overleving probeert pijn te beperken. Dat is menselijk.

Maar dit is waar het schuurt.

Want ergens diep van binnen wist ik ook: dit hielp me niet (meer). Ik was niet aan het herstellen. Ik noemde het herstel. Maar eigenlijk stond ik mezelf toe om langzaam uit mijn eigen leven te verdwijnen.

Niet omdat ik lui was. Niet omdat ik mezelf zielig wilde houden. Maar omdat alles in mij probeerde zo min mogelijk energie te verbruiken.

Dus greep ik terug naar wat makkelijk voelde.

Cola. Snoep. Koek. Ik trok me terug uit vriendschappen. Las mijn boeken niet meer. Sportte niet meer. Gebruikte mijn playlists niet meer. Alles werd kleiner.

En het verraderlijke is: dat soort gedrag voelt op dat moment vaak logisch.

Je noemt het: rust, zelfzorg, herstel, rouw, ruimte nemen.

Maar soms zijn dat gewoon sociaal geaccepteerde manieren om langzaam uit je eigen leven te verdwijnen.

En nee, ik zeg niet dat je jezelf altijd maar moet forceren. Ik zeg ook niet dat verdriet betekent dat je direct moet gaan hardlopen, fitnessen en je leven perfect op orde moet hebben.

Sterker nog: dat was precies waar ik zelf de fout in ging.

Ik dacht veel te groot. Ik zag mezelf alweer sporten. Hardlopen buiten. Volledig terug in mijn meest perfecte ritme stappen. Terwijl dat op goede dagen al energie en discipline vraagt. Dus natuurlijk blokkeerde mijn systeem daarvan.

Een zenuwstelsel in overleving is niet bezig met leven. Alleen met schade beperken.

En precies daar verliezen veel mensen zichzelf. Niet omdat ze niets willen veranderen. Maar omdat ze blijven wachten tot ze zich beter voelen vóór ze zichzelf weer toestemming geven om te leven.

Ik deed precies hetzelfde.

Ik bleef wachten tot ik me beter voelde vóór ik mezelf weer toestemming gaf om écht aanwezig te zijn. Maar ondertussen gebeurde er precies niets.

De dagen gingen voorbij. En ik stond stil.

Terwijl herstel vaak veel kleiner begint. Niet met grote transformaties. Maar met kleine scheurtjes in het grauwe wolkendek.

Een speciale kop thee maken in de ochtend.
Een playlist aanzetten.
Een desem bakken.
Bloemen schikken.
Tien minuten schrijven.
Een servet naaien.

Kleine dingen. Bijna belachelijk klein soms. Maar dat zijn vaak de eerste momenten waarop er weer een klein beetje licht doorheen komt.

En dit is misschien wel het moeilijkste deel: die kleine dingen voelen vaak totaal niet indrukwekkend genoeg.

We willen een grote doorbraak voelen. Een groot inzicht.
Een golf motivatie. Maar herstel werkt verrassend vaak anders. Eerst ontstaat er een klein scheurtje. Dan nog één. En nog één.

Tot er langzaam weer genoeg ruimte ontstaat om te ademen.

Voor mij was het uiteindelijk het ritme van werk dat dat proces voorzichtig weer op gang bracht. Niet omdat werk alles oploste. Maar omdat het me hielp weer een beetje te bewegen. Een beetje meer aanwezig te zijn. Een beetje meer bandbreedte te voelen. Een beetje minder stil te staan in de hel waar ik in zat.

Want dat is het verraderlijke aan overleving: als je te lang alleen nog vanuit bescherming leeft, verlies je langzaam alles wat je het gevoel geeft dat je leeft.

En wees daarin alsjeblieft eerlijk naar jezelf. Soms is rust precies wat je nodig hebt. En soms gebruik je “rust” als een sociaal geaccepteerd woord voor langzaam verdwijnen.

Voel het verschil.

Dit is waar het schuurt.

Dus misschien is dat vandaag geen vraag als: “Hoe fix ik mijn hele leven?”

Maar gewoon: “Waar kan ik vandaag een klein scheurtje maken in het wolkendek boven mijn hoofd?”

Want misschien is dat kleine straaltje zonlicht voorlopig meer dan genoeg.

💛 Je Geluks Cheerleader Irene