Waarom grenzen stellen eerst verkeerd voelt

Na dat moment met Styxx dacht ik eerlijk gezegd dat het moeilijkste misschien wel achter de rug was. Niet omdat alles ineens opgelost was. Maar omdat ik het nu tenminste zag.

Ik zag hoe ik de laatste tijd steeds een beetje verder bij mezelf vandaan was geraakt. Niet met grote dramatische keuzes. Maar met kleine dingen.

Nog iets doen terwijl je eigenlijk moe bent. Een afspraak verplaatsen zodat het voor de ander beter uitkomt. Toch ja zeggen terwijl ergens in je lijf al een zacht hm… zit.

En ergens dacht ik: Oké. Nu ik dit zie… kan ik het anders gaan doen.

Maar daar zat een aanname in die ik toen nog niet doorhad. Ik dacht namelijk dat het moment waarop je het anders gaat doen… een beetje opgelucht zou voelen.

Alsof je eindelijk voor jezelf opkomt. Alsof er ergens een soort innerlijk applaus klinkt. Maar wat er daadwerkelijk gebeurde voelde totaal anders.

Het moment

Ik was thuis. Gewoon met wat dingen in huis bezig. Een beetje opruimen. Iets verplaatsen, schoonmaken. Half nadenken, half op de automatische piloot.

En tussendoor keek ik even op mijn telefoon. Gewoon even spieken of er iets was binnengekomen. En daar stond het bericht. Of ik misschien toch nog iets extra’s kon doen. Niet iets groots. Niet iets onredelijks.

Het soort vraag waar ik vroeger zonder nadenken ja op zei. Maar terwijl ik het las, gebeurde er iets in mijn lijf. Ik voelde het zweet uitbreken. Niet een beetje ongemak.

Echt zo’n plotselinge warmte in je lijf. Alsof je systeem denkt: oh shit.

Mijn schouders trokken strak. Mijn maag draaide een beetje. En binnen een paar seconden zat ik midden in een ongemakkelijke realisatie. Ik stond op een kruispunt. Want als ik nee zou zeggen… dan zou iemand teleurgesteld zijn.

Misschien zou iemand me lastig vinden. Misschien zou iemand denken: nou… die is ook veranderd.

Maar als ik weer ja zou zeggen… dan wist ik ook precies hoe dat verhaal verder zou gaan. Dan zou ik het doen. En ergens halverwege denken: Waarom doe ik dit eigenlijk weer?

De vergadering in mijn hoofd

En toen begon het. Die complete vergadering in mijn hoofd: Serieus Irene. Zo moeilijk is dit toch niet. Het kost je vijf minuten. Doe gewoon even normaal.

Maar er was ook een andere stem. Rustiger. Maar ook irritanter eerlijk. Die zei: Maar je wil dit eigenlijk niet. 

En daar zat ik. Met mijn telefoon in mijn hand. En twee versies van mezelf die allebei een mening hadden. De oude. Doe gewoon niet zo moeilijk.

De nieuwe. Maar dit klopt eigenlijk niet meer. En ondertussen gebeurde er nog iets. Ik begon mezelf te veroordelen. Serieus… ga je hier nou een ding van maken! Dit is toch niet zo erg. Wat ben je nou aan het doen?

Alsof er ergens een rechter in mijn hoofd zat. En die was niet mild. Die was streng.

Dit is waar het schuurt

Het moeilijkste aan grenzen stellen is niet dat iemand anders teleurgesteld raakt.

Het is dat je ontdekt hoeveel van je leven gebouwd was op jezelf steeds een beetje overslaan.

Want dat is het moment waar bijna niemand je op voorbereidt. Het moment waarop je het anders probeert te doen. Niet het inzicht. Niet het besef.

Maar het moment waarop je gedrag daadwerkelijk verandert. Want als je jarenlang gewend bent geweest om:

• rekening te houden met anderen
• flexibel te zijn
• niet lastig te zijn
• harmonie te bewaren

dan voelt een grens stellen niet als kracht. Het voelt eerder alsof je iets kapot maakt. Alsof je iemand teleurstelt. Alsof je een versie van jezelf achterlaat die altijd veilig voelde.

En dat is misschien nog wel het ongemakkelijkste stuk. Want op dat moment realiseerde ik me iets. Het moeilijkste aan grenzen stellen is niet dat je iemand anders teleurstelt. Het is dat je een versie van jezelf moet loslaten.

De versie die altijd ja zei. De versie die het oploste. De versie die makkelijk was.

De kleine verschuiving

En precies daar gebeurde iets wat voor mij verrassend moeilijk was. Ik voelde hoe makkelijk het zou zijn om gewoon weer ja te zeggen. Dan was het klaar. Dan bleef alles zoals het was. Maar dat kleine stemmetje in mijn lijf was er nog steeds.

Dus dit keer deed ik iets wat vroeger bijna onmogelijk voelde. Ik zei: “Ik ga daar even over nadenken.” Geen nee. Geen uitleg. Geen verdediging. Alleen een pauze.

En geloof me… zelfs dat voelde al ongemakkelijk genoeg. Mijn hoofd vond er meteen van alles van. Doe normaal. Straks vinden ze je lastig. Waarom maak je hier een ding van?

Maar ergens onder al dat lawaai gebeurde er ook iets anders. Er kwam een klein beetje ruimte. Alsof er voor het eerst een paar seconden zaten tussen wat iemand van me vroeg… en wat ik ermee deed.

Een klein experiment

Dus als jij dit herkent, probeer dan eens dit. De volgende keer dat iemand iets van je vraagt… zeg niet meteen ja. Maar zeg: “Ik kom hier even op terug.” Niet om moeilijk te doen.

Maar om jezelf een moment te geven om eerlijk te voelen: wil ik dit eigenlijk wel?

Want belichaming begint zelden met grote keuzes. Het begint meestal met kleine pauzes. Met een paar seconden waarin je jezelf niet meteen overslaat. En precies daar begint het ongemak.

💛 Je Geluks Cheerleader