Het moment waarop je denkt: ik wil dit niet meer

De wekker ging om 04:40.

Ik bleef even liggen. Niet omdat ik moe was. Maar omdat ik al wist hoe de dag zou beginnen. Niet met gaan. Maar met landen.

Ik sta op. Matcha met havermelk. Journal. Pen. Ik schrijf. Niet om iets te begrijpen. Maar om te ontdooien. Om weer een beetje terug te komen in mezelf voordat de wereld iets van me vraagt.

Want als ik dat niet doe… raak ik mezelf kwijt. In de ander. In wat er gebeurt. In wat er gevoeld wordt. Alsof ik dan te veel spiegel en te weinig blijf. Dus dit is wat er nodig is. Elke dag.

En ergens halverwege dat schrijven komt die gedachte. Waarom is dit zo voor mij? Waarom moet ik eerst bij mezelf komen voordat ik kan leven?

Waarom kan ik niet gewoon opstaan en gaan?

En ik. Ik moet afstemmen. Ik moet vertragen. Ik moet voelen waar ik zit voordat ik naar buiten kan. En daar kantelt het. Niet dat ik mijn leven zielig vind. Maar dat ik mezelf zielig vind.

Dat ik denk: zie je wel… voor mij moet het weer zo.

En het irritante is… dat daar iets in zit wat bijna lekker is. Even zakken in: arme ik, dit is zwaar voor anderen is dit makkelijker.

Niet omdat het waar is. Maar omdat ik het dan even niet hoef te dragen. En dat gebeurt als ik ga vergelijken. Niet hard. Niet bewust. Maar tussendoor. Ik zie hoe anderen leven. Hoe vanzelf het lijkt te gaan.

En ik vergelijk: hun buitenkant met mijn binnenkant

Alles wat bij mij achter de gordijnen gebeurt. En daarin maak ik mezelf kleiner. Alsof ik degene ben die het niet goed doet. Alsof het bij mij ingewikkelder is. Terwijl dat niet eens het punt is. Iedereen draagt iets. Alleen zie je dat niet altijd.

Het verschil zit niet in hoeveel. Maar in hoe je ermee omgaat. En precies daar wordt het ongemakkelijk. Want daar heb ik iets te doen. En dan komt die gedachte. Ik wil dit niet meer. Kan ik niet gewoon opgeven?

Niet omdat ik niet weet wat werkt. Maar omdat ik er soms geen zin in heb om dit te zijn. Dit ritme. Dit bewustzijn. Dit steeds weer terugkomen bij mezelf. Dit is waar het schuurt. Niet in het inzicht. Maar hier. Waar je voelt: ik wil dit leven niet op deze manier.

Ik zit daar. Met die weerstand. Met die frustratie. En het enige wat ik doe… is blijven. Niet fixen. Niet oplossen. Alleen zien: hier maak ik mezelf klein zodat ik het niet hoef te dragen.

En dan zie ik het. Ik doe alsof dit me overkomt. Maar ik sta er middenin. Ik doe alsof het te zwaar is. Terwijl ik het al draag. Elke ochtend. 04:40. Pen in mijn hand. Mezelf terughalen. Niet omdat het makkelijk is. Maar omdat dit is wat werkt. Voor mij.

En dat is het punt. Niet dat het minder is. Niet dat het meer is. Maar dat dit… mijn manier is. En dat het pas zwaar wordt als ik het probeer te doen zoals het voor een ander werkt. Als ik vergelijk. Als ik mezelf kleiner maak. Als ik doe alsof dit niet van mij is.

Maar dat is niet waar. Ik kan dit dragen. Alleen niet op een manier die niet van mij is. Dus als jij daar zit. Op zo’n moment dat je denkt: ik wil dit niet meer, kan ik niet gewoon opgeven.

Kijk dan eens eerlijk. Je draagt het al. De vraag is alleen:

👉 probeer je het te dragen op een manier die niet bij je past?

Want dát maakt het zwaar. Dit is waar het schuurt.

💛 Je Geluks Cheerleader