Waarom je het zwaarder maakt dan het is (zonder dat je het doorhebt)

Er is iets wat je niet meteen ziet. Niet aan de buitenkant. Niet in hoe iemand praat. Niet in hoe iemand lacht. Maar ergens… gebeurt er iets anders.

Ik voel me soms nog steeds kut. Zwaar. Donker. Ongewenst. Alsof mijn hoofd me probeert te overtuigen dat niets klopt. Dat is er nog. Maar wat er anders is… is wat ik ermee doe. Ik blijf bewegen.

Niet omdat ik doe alsof. Maar omdat ik weet: als ik blijf hangen… maak ik het zwaarder dan het al is. En dat is waar het schuurt.

Want hier zit een keuze. Een ongemakkelijke. Eentje die we liever niet zien. Je kunt jezelf blijven vertellen dat het zwaar is. Dat het bij jou erger is. Dat het anders zou moeten zijn. Dat je eerst anders moet voelen… voordat je anders kunt leven.

Of… je kunt stoppen met jezelf dat verhaal vertellen. Want laten we eerlijk zijn: een groot deel van wat zwaar voelt… maken we zelf nog zwaarder. Door te blijven hangen in oude verhalen. In oude patronen. In “waar het vandaan komt”. In waarom het logisch is dat je je zo voelt. En begrijp me niet verkeerd.

Het ís logisch. Maar logisch betekent niet dat het je helpt. En ergens… is slachtofferschap comfortabel. Niet fijn. Maar wel comfortabel. Want zolang het je overkomt… hoef jij niets te veranderen. En dat is de prijs die je betaalt zonder dat je het doorhebt.

Leefpijn is er al. Dat hoort bij leven. Maar het ondragelijk maken? Dat doen we zelf. En dat is waar zelfleiderschap begint. Niet in motivatie. Niet in inspiratie. Maar hier.

Waar je stopt met wachten tot het anders voelt. Waar je stopt met wijzen naar buiten. Waar je stopt met jezelf klein houden in je eigen verhaal. En zegt: Tot hier.

Niet omdat het makkelijk is. Maar omdat je ziet… dat je hier niet uitkomt door te blijven zitten waar je zit. Zelfleiderschap is niet sexy. Het is niet licht. Niet comfortabel. Het is dit: voelen dat het zwaar is… en tóch kiezen voor hoe je ermee omgaat.

Niet één keer. Maar elke dag opnieuw. Ik zag dat pas echt… toen Duvel overleed. Toen het stil werd. En rauw. En leeg. En ik daar zat… met alles wat ik voelde. En tegelijkertijd… Styxx die tegen me aan kroop.

Zacht.
Aanwezig.
Levend.

En dat moment… daar zat alles in. Ik kon blijven hangen
in wat er weg was. In hoe oneerlijk het voelde. In hoe zwaar het was. Of…

ik kon ook zien wat er nog wél was. Wat er nog leefde. Wat er nog gaf. Niet als vervanging. Maar als tegenhanger. En dat is het werk. Niet doen alsof het licht is. Maar weigeren om het donker alles te laten bepalen. Want je kunt niet én blijven hangen in “arme ik” én een leven bouwen dat het dragen waard is.

Dat gaat niet samen. Want dit… dit is geen eenmalige keuze. Dit doe je al. Elke dag. De vraag is niet óf je kiest. De vraag is: kies je voor blijven hangen… of kies je voor dragen? En beide… hebben een prijs. Maar één van de twee bouwt iets. En de ander houdt je precies waar je bent.

Dus als jij daar zit… en denkt: ik wil dit niet meer, kan ik niet gewoon opgeven? Wees dan eens eerlijk. Je draagt het al. De vraag is alleen: maak je het ondragelijk… of maak je je leven het waard om te dragen?

Dit is waar het schuurt. Dit is volwassen geluk.

💛 Je Geluks Cheerleader