Wanneer je eindelijk krijgt wat je wilde… en er niet van kunt genieten

Zo wil ik het eigenlijk niet meer — deel 1

Ik zat in mijn stoel in mijn praktijk. Met een deken om me heen. Al een tijdje zat ik wezenloos naar buiten te staren. In zo’n soort limbo waarin je er wel bent… maar eigenlijk ook weer niet. Mijn blik naar buiten gericht, maar zonder echt iets te zien.

Pas na een tijdje drong het tot me door dat Styxx op mijn schoot lag.

Ze had één van haar voorpootjes op mijn onderarm gelegd en lag half opgerold te slapen. Zo ontspannen dat je bijna vanzelf zachter gaat ademhalen als je ernaar kijkt.

Dit was precies waar ik al maanden op hoopte. En toch rolden de tranen over mijn wangen. Omdat Styxx geen Duvel is. Mijn hoofd probeerde me nog bij te sturen.

Serieus Irene? Kijk dan. Voel dan. Styxx ligt op je schoot te slapen. Dit wilde je toch zo graag.

Maar hoe hard ik het ook probeerde… het lukte me niet. Ik kon er niet van genieten. Ik zag hoe lief ze daar lag.
Hoe ontspannen. Hoe ver ze eigenlijk al was gekomen.

En toch bleef dat andere gevoel door alles heen drukken. Het gemis. Het verdriet. Alsof het ene het andere volledig overschaduwde.

Pas toen ik mijn arm bewoog om de tranen van mijn wangen te vegen, werd Styxx wakker. Ze keek me aan met die grote zachte ogen van haar. Miauwde zacht.

Ik hield even mijn adem in. Mijn hand nog half in de lucht, terwijl ik haar terug aankeek. Na een paar tellen verscheen er een kleine glimlach op mijn gezicht. Ik aaide haar voorzichtig over haar kop. En daar zaten we even.

Samen. Een kat op mijn schoot. Tranen op mijn wangen. En ergens daar tussendoor een klein moment van dankbaarheid.

Ik keek naar Styxx.

Naar de plek waar haar pootje net nog op mijn arm had gelegen. En ergens in mij kwam een zachte gedachte op.

Oh schatje toch… Je bent weer hier.

Niet als verwijt. Meer als een soort tedere constatering. Alsof ik mezelf even van een afstandje zag zitten. En precies op dat moment kwam Styxx overeind. Ze zette haar voorpootjes op mijn borst, keek me aan en gaf mijn bril een klein kopje. Ik moest er bijna om lachen.

En tegelijkertijd voelde het ook een beetje als troost. Zo’n klein, onverwacht moment dat je weer even terugbrengt naar waar je eigenlijk bent.

Met een kat op je schoot. Met een warm lijfje tegen je aan. En ineens zag ik het. Hoe makkelijk het blijkbaar is om zo vast te blijven zitten in wat er ontbreekt… dat je niet eens meer echt ziet wat er wél is. En dat besef raakte me harder dan ik had verwacht.

Niet alleen omdat ik Duvel miste. Maar ook omdat ik ineens zag hoe ver ik eigenlijk van mezelf was weg gegaan. Alsof ik er wel zat… maar al een tijd niet echt meer meedeed.

En terwijl Styxx zachtjes tegen mijn hand aan duwde, dacht ik: Dit… Dit wil ik eigenlijk helemaal niet meer.

Dit is waar het schuurt.
💛 Je Geluks Cheerleader