Alsof verder leven betekende dat ik haar minder miste

Een paar weken na het overlijden van Gotham gebeurde er iets geks. Niet groots. Niet dramatisch. Maar klein genoeg dat ik het eerst bijna wantrouwde.

Ik kreeg langzaam weer grip op mezelf.

Niet constant. Niet iedere dag. Maar structureel genoeg om te merken: oh. Er komt weer een beetje ruimte terug.

En eerlijk? Dat gebeurde niet vanzelf. Ik heb daar bewust aan moeten werken. Vooral in de weekenden. Want werk draaide eigenlijk al die tijd gewoon door. Niet omdat ik geen verdriet had.

Maar omdat verantwoordelijkheid bij mij vaak op automatische piloot doorgaat. Dus op werk verscheen ik gewoon.

Alleen zorgde die automatische piloot ondertussen niet bepaald goed voor míj.

En dit is waar het schuurt.

Want ik denk dat veel mensen functioneren verwarren met leven. Je kunt prima blijven functioneren terwijl je jezelf ondertussen langzaam verliest. Dus besloot ik heel bewust om niet als eerste mijn werk weer “terug op te pakken”.
Maar mezelf.

Of nou ja… de versie van mezelf die nog ergens verstopt zat onder alle vermoeidheid, het verdriet en de verlamming.

Dus bracht ik langzaam mijn slow sundays terug (maar dan ook op zaterdag). Terwijl ik nergens zin in had.

Ik begon weer met stofjes spelen. Met naaien. Met placemats maken. Servetten. Een tafelkleed. En eerlijk? Er stond nog steeds een berg afwas. De was stapelde zich op. Het huishouden had logischerwijs véél meer prioriteit.

Maar de afwas gaf me geen scheurtjes in het wolkendek. De stofjes wel. Dus koos ik niet voor wat het meest productief was. Ik koos voor wat me het eerst weer een klein beetje liet voelen dat ik leefde.

En langzaam kwam er weer ruimte. Voor de afwas. Voor gezond en bewust eten. Voor mezelf. Niet omdat het verdriet weg was. Dat was het absoluut niet.

Ik hoorde Gotham soms nog bijna lopen. Verwachtte nog steeds af en toe dat ze kwam knuffelen. Dus ergens voelde het bijna verkeerd om ondertussen bezig te zijn met mooie stoffen en ontbijttafels.

Alsof herstel iets afdeed aan hoeveel ik van haar gehouden had. Alsof verdriet pas echt was wanneer het lang genoeg zichtbaar bleef. En ik denk dat veel mensen dat herkennen.

Alsof:
weer lachen
weer genieten
weer leven

betekent dat het verlies blijkbaar “wel mee viel”.

Maar zo werkt verdriet helemaal niet. Tenminste… niet gezond verdriet. Want langzaam begon ik iets belangrijks te begrijpen: Doorgaan met leven betekent niet automatisch dat je iemand minder mist.

Het betekent alleen dat jouw leven óók aandacht nodig heeft. En dat besef kwam eigenlijk pas echt binnen toen ik het eerste tafelkleed af had. Ik de tafel mooi aankleedde.
Een ontbijt maakte. En daar zat.

Met nog steeds verdriet.

Maar óók met een klein moment van rust. Een klein moment van schoonheid. Een klein moment waarop ik niet alleen maar aan het overleven was.

En ineens besefte ik: oh. Ik kan Gotham missen… en tegelijkertijd nog steeds voor mezelf zorgen.

Dat moment veranderde meer dan ik vooraf had verwacht. Want daarvoor voelde het vaak alsof ik moest kiezen tussen twee dingen: óf volledig in mijn verdriet blijven hangen óf doen alsof alles weer goed ging.

Maar blijkbaar bestond er nog een derde optie.

Verdriet dragen… zonder mezelf daarin volledig kwijt te raken.

En begrijp me niet verkeerd: ik leef nog steeds niet constant vanuit complete rust of geluk. Ik heb nog steeds dagen waarop alles zwaarder voelt. Waarop mijn systeem sneller terugschiet naar oude patronen. Waarop ik voel hoe makkelijk ik mezelf weer kan verliezen in overleven.

Maar het verschil is: ik blijf daar tegenwoordig minder lang hangen.

En dat heeft veel minder te maken met discipline dan mensen denken. Het heeft te maken met het feit dat ik mezelf steeds sneller terugvind.

Steeds sneller opmerk: oh wacht… ik ben mezelf weer aan het verlaten.

En dan probeer ik mezelf niet meer met geweld terug te trekken. Dan zoek ik weer een klein scheurtje in het wolkendek.

Een kop thee.
Bloemen op tafel.
Een paar steken achter de naaimachine.
Een wandeling.
Een fatsoenlijk ontbijt.

Niet om mijn verdriet weg te maken. Maar om mezelf eraan te herinneren dat ik óók nog leef. En misschien is dat ook iets wat jij jezelf mag afvragen:

Ben je momenteel vooral bezig met overleven?
Of gun je jezelf ook alweer kleine momenten waarin je daadwerkelijk leeft?

Niet pas wanneer alles opgelost is.
Niet pas wanneer je verdriet weg is.
Niet pas wanneer je eindelijk “hersteld” bent.

Maar nu al.

Gewoon… naast de pijn.

Dit is waar het schuurt.

💛 Je Geluks Cheerleader Irene