Misschien ben je er allang klaar voor

Ik voel me nog steeds niet helemaal klaar voor De Geluks Cheerleader.

En eerlijk? Dat begint me inmiddels behoorlijk te irriteren. Niet omdat ik twijfel of het klopt. Juist niet.

Hoe langer ik ermee bezig ben, hoe meer ik voel dat dit dichter bij me ligt. Dat het eerlijker is. Dat het beter past bij hoe ik naar mensen kijk. Hoe ik werk. Hoe ik leef.

En toch blijft er ergens een stemmetje rondlopen dat zegt:

"Misschien nog even wachten."

"Misschien eerst nog wat meer zekerheid."

"Misschien ben je er nog niet klaar voor."

En dit is waar het schuurt. Want hoe ouder ik word, hoe meer ik begin te vermoeden dat "ik ben er nog niet klaar voor" vaak complete onzin is. Niet altijd. Maar wel vaker dan we denken.

Want wanneer ben je eigenlijk klaar? Wanneer de angst weg is? Wanneer je geen twijfel meer voelt? Wanneer je zeker weet dat het goed afloopt? Succes daarmee.

Ik heb dat moment in ieder geval nog nooit meegemaakt.

Niet bij grote keuzes.

Niet bij verlies.

Niet bij groei.

Niet bij het leven.

Na het overlijden van Duvel wist ik bijvoorbeeld zeker dat ik dat verlies niet goed zou dragen. Dat verhaal voelde destijds ontzettend waar. Ik zag mezelf niet als iemand die zoiets op een gezonde manier kon verwerken. Niet zonder mezelf kwijt te raken. Niet zonder erin te blijven hangen. Niet zonder dat het me zou breken.

En begrijp me niet verkeerd. Mijn verwerking verdient geen schoonheidsprijs. Ik heb mezelf onderweg regelmatig verloren. Ik ben periodes vooral aan het overleven geweest. Ik heb dingen gedaan die me niet hielpen. Ik heb langer vastgezeten dan nodig was. Maar daar zit ook precies het probleem.

Want als ik nu terugkijk, zie ik dat mijn angst maar een deel van het verhaal vertelde. Mijn angst voorspelde wat er mis kon gaan. Maar niet wat er óók waar bleek te zijn.

Dat ik mezelf weer terug zou vinden. Dat ik zou blijven bewegen. Dat ik opnieuw zou leren leven. Dat ik verdriet kon dragen zonder erin te verdwijnen. Dat ik sterker bleek dan het beeld dat ik van mezelf had.

En misschien is dat wel de meest ongemakkelijke ontdekking van allemaal.

Dat het verhaal dat ik over mezelf vertel, niet altijd meer klopt. Dat ik mezelf soms nog behandel alsof ik de vrouw van twee jaar geleden ben. Alsof ik nog steeds hetzelfde bewijs nodig heb.

Dezelfde garanties. Dezelfde zekerheid. Terwijl het leven me ondertussen allang iets anders heeft laten zien. Misschien vertrouw je jouw angst niet omdat die gelijk heeft. Misschien vertrouw je haar omdat haar verhaal ouder is. Omdat je haar al jaren kent. Omdat ze vertrouwd klinkt. Omdat ze ooit nodig was.

Maar oud is niet hetzelfde als waar. Net zoals bekend niet hetzelfde is als veilig. En ik denk dat veel mensen precies daar blijven hangen. Niet omdat ze zichzelf niet vertrouwen. Maar omdat ze blijven leven vanuit een zelfbeeld dat allang achterloopt op wie ze inmiddels zijn geworden.

Ze wachten op vertrouwen. Terwijl het bewijs er misschien allang ligt. In alles wat ze al hebben overleefd. In alles wat ze al hebben gedragen. In alle momenten waarop ze dachten dat ze het niet konden... en het uiteindelijk toch deden.

Misschien wacht je niet op vertrouwen. Misschien wacht je op een vorm van zekerheid die nooit gaat komen. En misschien is de echte vraag niet: "Ben ik er klaar voor?"

Maar: "Hoeveel bewijs heb ik nog nodig voordat ik mezelf begin te geloven?"

Dat is een heel ander gesprek.

Dit is waar het schuurt.

💛 Je Geluks Cheerleader