Zodra het pijn doet, raak ik mezelf kwijt in anderen

Na het overlijden van Gotham merkte ik hoe snel mijn systeem weer terugviel in oude versies van mezelf. Versies waarvan ik dacht dat ik er allang voorbij was.

Ineens stond de koelkast weer vol cola.
Lag er overal snoep en troep.
Lag ik uren doelloos te scrollen terwijl mijn hoofd ondertussen steeds voller liep.

En ergens wist ik: dit helpt me helemaal niet.

Sterker nog: ik voelde me steeds verder wegzakken.

Maar tegelijkertijd voelde alles wat me wél zou helpen als veel te zwaar.

Een dagstart doen.
Een wandeling maken.
Normaal eten.
De afwas doen.
Mijn blogs schrijven.
Een podcast opnemen.

Het voelde alsof alles wat hoorde bij “leven” ineens honderd kilo woog.

En dit is waar het schuurt.

Want ik denk dat veel mensen zichzelf op zo’n moment compleet verkeerd begrijpen. Maar elkaar ook. We zien gedrag… maar zelden het overlevingssysteem eronder.

Dus noemen we iemand lui.
Of afstandelijk.
Of ongemotiveerd.

Terwijl een systeem in overleving vaak maar met één ding bezig is: zo min mogelijk extra belasting voelen.

Maar eerlijk?

Ik wilde al heel lang niet meer zo leven. Ik wilde me niet meer zo verloren voelen. Niet meer zo intens alleen. Niet meer zo afhankelijk van routines om mezelf overeind te houden.

Ik wilde gewoon dat leven minder zwaar voelde.

Alleen: mijn systeem kende iets anders.

Mijn systeem kende: verdwijnen.
Me terugtrekken.
Vooral bezig zijn met anderen.
Over mijn eigen grenzen heen gaan.
Mezelf vergeten terwijl ik anderen probeerde te helpen.

En onder stress schoot ik daar automatisch weer in terug. Dat was het bekende stuk. Niet fijn. Maar bekend.

Dus terwijl ik zelf nauwelijks overeind bleef, sprong mijn systeem ondertussen wél direct aan zodra anderen spanning, chaos of problemen ervaarden.

Zelfs wanneer mensen vaak meer zelf konden oplossen dan ze op dat moment dachten. En ergens besefte ik ineens: holy shit… zelfs nu probeer ik mezelf weer te verlaten zodra het moeilijk wordt.

Niet bewust.

Maar omdat dat ooit veiligheid was. Want als ik bezig was met anderen, hoefde ik minder aanwezig te zijn bij mijn eigen verlies. Mijn eigen leegte. Mijn eigen pijn.

En dat is denk ik iets wat we veel te weinig begrijpen over overlevingsmechanismen.

Mensen houden niet altijd vast aan patronen omdat die fijn voelen. Ze houden eraan vast omdat die patronen ooit veiligheid boden. En juist daarom voelt beweging soms zó onveilig.

Niet omdat je iemand anders moet worden.

Maar omdat je langzaam meer speelruimte moet leren voelen buiten automatische patronen die jarenlang je houvast waren. En ergens wilde ik dat ook helemaal nog niet. Want als ik echt weer zou gaan leven… dan moest ik ook toegeven dat het leven doorging zonder Gotham.

Zonder dat kleine monstertje wat altijd ergens lag te knorren in huis. Dat deed pijn.

Dus ja, ik bleef hangen in die pijn. Maar niet in mezelf zielig vinden omdat ik pijn had. Dat verschil voelde ik deze keer heel sterk.

De pijn om Gotham was echt. Logisch zelfs. Maar vroeger kon ik mezelf vervolgens volledig verliezen in het verhaal dat mijn leven daardoor alleen nog maar zwaar en uitzichtloos was.

Nu bleef het veel meer bij: “Ik heb pijn omdat ik iemand verloren ben van wie ik hield.”

En eerlijk?

Dat verschil veranderde alles.

Want pijn toelaten is iets anders dan jezelf volledig verliezen ín die pijn. Gelukkig wist ik ergens ook: dit gevoel blijft niet voor altijd zo intens.

Dus bleef ik mezelf eraan herinneren: dit gaat voorlopig kut zijn. En daarna wordt het langzaam iets minder kut.

Tot er op een dag ineens weer een flauw grapje tussendoor glipt. Een klein moment van plezier. Een klein scheurtje in het wolkendek.

En precies daar begon langzaam weer beweging te ontstaan. Niet groots. Maar genoeg. Genoeg om mezelf steeds iets vaker terug te vinden.

En misschien is dat ook iets wat jij jezelf eens eerlijk mag afvragen:

Welke patronen voelen momenteel nog veilig… terwijl ze je eigenlijk langzaam laten verdwijnen?

En wat zou er gebeuren als je jezelf niet langer hoefde kwijt te raken om te mogen overleven?

Dit is waar het schuurt.

💛 Je Geluks Cheerleader Irene