Veel mensen noemen iets veilig terwijl het eigenlijk alleen bekend is

Ik was nét weer een beetje mezelf aan het terugvinden toen ik ziek werd. En eerlijk? Ik vond het fucking irritant.

Na het overlijden van Gotham begon er eindelijk weer een beetje beweging terug te komen in mijn leven.

Niet groots.
Niet spectaculair.

Maar wel genoeg om weer langzaam ruimte te voelen voor:

• mijn huishouden
• mijn hobbies
• mijn praktijk
• mezelf.

De scheurtjes in het wolkendek begonnen eindelijk weer wat zonlicht door te laten. En toen kreeg ik een blaasontsteking. Die uiteindelijk doorschoot naar een nierbekkenontsteking.

Binnen een paar dagen voelde ik hoe aantrekkelijk het weer werd om gewoon stil te vallen.

Op bed liggen.
Scrollen.
Nergens over nadenken.
Niet voelen.
Niet bewegen.

Gewoon verdwijnen in verdoofdheid.

En dit is waar het schuurt.

Want veel mensen onderschatten hoe snel oude overlevingspatronen weer comfortabel beginnen te voelen zodra je systeem onder druk staat. Niet omdat je niets geleerd hebt. Niet omdat je zwak bent. Maar omdat je systeem automatisch teruggrijpt naar wat bekend is.

En bekende pijn voelt vaak veiliger dan onbekend leven.

Het irritantste? Ik voelde tegelijkertijd twee compleet tegenovergestelde reflexen. Een deel van mij wilde verdwijnen. Maar een ander deel wilde juist koppig doorgaan alsof er niets aan de hand was.

Alsof ik mezelf koste wat kost moest bewijzen dat ik niet opnieuw “onderuit” ging. Dus terwijl mijn lichaam letterlijk ziek was, voelde ik ook de neiging om gewoon door te pushen in hetzelfde tempo.

Terwijl ik diep van binnen allang wist: als ik nu eigenwijs ga doen, maak ik dit alleen maar erger.

En eerlijk? Ik was boos.

Boos omdat ik nét weer een beetje op de rit kwam.
Boos vanwege de pijn.
Boos vanwege de vermoeidheid.
Boos omdat alles tegelijk leek te komen.

En ergens was ik ook boos op mezelf omdat ik iets had gedaan wat die ontsteking waarschijnlijk veroorzaakt had. Alsof mijn systeem direct iemand zocht die schuld had.

Want als iets mijn schuld is, voelt het tenminste nog alsof ik controle heb. Maar tegelijkertijd wist ik ook: dit soort boosheid verandert letterlijk niets.

Mijn lichaam was ziek. Dat was de realiteit. En misschien zat daar deze keer wel het grootste verschil. Vroeger maakte ik van zo’n terugval meteen een compleet verhaal. Zie je wel. Daar gaan we weer. Ik ben terug bij af. Het lukt me blijkbaar toch niet.

Maar deze keer geloofde ik dat verhaal niet meer automatisch. Mijn lichaam was bezig met herstellen. De antibiotica deden hun werk. Mijn lijf probeerde dit op te lossen. En in de tussentijd hoefde ik mezelf niet kapot te maken door te doen alsof ik nergens last van had.

Dus ik pakte sneller terug naar de dingen die me na het verlies van Gotham ook geholpen hadden. Niet groots. Geen perfecte routines. Geen “productieve comeback”. Geen bullshit over positief blijven.

Gewoon kleine scheurtjes in het wolkendek.

Een kop thee.
Even achter de naaimachine zitten.
Rustiger bewegen.
Iets maken met mijn handen.
Mezelf niet volledig laten verdwijnen zodra het moeilijk werd.

En misschien is dat uiteindelijk wel wat groei écht is.

Niet dat je nooit meer terugvalt. Maar dat je jezelf sneller terugvindt wanneer het leven weer zwaar wordt. Dat je oude patronen begint te herkennen terwijl ze gebeuren.

Dat je niet meer automatisch alles gelooft wat je systeem roept zodra het moe, bang of overweldigd raakt. Want veel mensen noemen iets veilig terwijl het eigenlijk alleen bekend is.

Verdwijnen kan bekend voelen. Jezelf voorbijlopen ook. Doorgaan tot je instort ook. Maar bekend is niet automatisch hetzelfde als goed voor je.

En misschien is dat ook iets wat jij jezelf mag afvragen:

Naar welke bekende patronen grijpt jouw systeem terug zodra het leven moeilijk wordt?

Dit is waar het schuurt.

💛 Je Geluks Cheerleader Irene